Առճակատման ժառանգությունը
2026 թվականի սեպտեմբերին Ռոյ Քոնի քաղաքական ազդեցության թեման կրկին հայտնվել է հանրային քննարկումների կենտրոնում։ Քայ Բըրդի և Սյուզան Գոլդմարկի «American Scoundrel: Roy Cohn’s Dark Journey from Joe McCarthy to Donald Trump» գրքի հրապարակումը, ինչպես տեղեկացնում է The Boston Globe-ը, վերստին ակտուալացրել է Քոնի դերը Դոնալդ Թրամփի հանրային կերպարի և իրավական ռազմավարությունների ձևավորման գործում։
Քոնը, որը հայտնի էր որպես սենատոր Ջոզեֆ Մաքքարթիի գլխավոր խորհրդական 1950-ականների հակակոմունիստական պայքարի ժամանակ, դարձավ Թրամփի կյանքի առանցքային դեմքերից մեկը՝ վերջինիս անշարժ գույքի բիզնեսով զբաղվելու տարիներին։ The Free Press-ի վկայությամբ՝ Թրամփի կախվածությունը Քոնից այնքան մեծ էր, որ նույնիսկ իր նախագահության ժամանակ նա հաճախ էր հիշատակում «Ռոյ Քոն» տիպի գործչի անհրաժեշտությունը՝ իրավական և քաղաքական ճնշումների ժամանակ։
Քոնի «մարտավարությունը»
Քոնին վերագրվող մարտավարությունները՝ ագրեսիվ դատավարությունները, անձնական հեղինակության շահարկումը և նորմերի նկատմամբ արհամարհանքը, հաճախ դիտարկվում են որպես Թրամփի կառավարման և հանրային հարաբերությունների հիմք։ Որպես նյույորքյան կառուցապատող՝ Թրամփը Քոնի լուսանկարը պահում էր իր գրասենյակում՝ օգտագործելով այն որպես հոգեբանական ճնշման միջոց։ Ըստ աղբյուրների՝ նա հաճախ մատնացույց էր անում լուսանկարը՝ հարցնելով իր բանակցային գործընկերներին. «Կուզեի՞ք ավելի շուտ նրա հետ գործ ունենալ»։
Բըրդի և Գոլդմարկի հետազոտությունը շեշտում է, որ Քոնի կոշտ ոճը ոչ թե պարզապես անձնական հատկանիշ էր, այլ ռազմավարական գործիք։ Նրա կարողությունը՝ գործելու տարբեր ոլորտներում՝ Մաքքարթիի քաղաքականությունից մինչև նյույորքյան էլիտար շրջանակներ, ցույց էր տալիս ինստիտուցիոնալ մանիպուլյացիայի մի հմտություն, որը Թրամփը փորձում էր ընդօրինակել։
Ներկա մարտահրավերները
2026 թվականին այս մարտավարությունների շարունակականությունը ցույց է տալիս, որ «Քոնի մոդելը» մնում է ամերիկյան քաղաքական թատերաբեմի կարևոր տարր։ Քննադատները պնդում են, որ նման ագրեսիվ վարքագծի նորմալացումը կարելի է ուղղակիորեն կապել 1970-ականներին հաստատված այդ աշակերտության հետ։ Մինչ նոր գրքերը շարունակում են վերլուծել այս պատմական արմատները, հարցը մնում է՝ արդյո՞ք ներկայիս քաղաքական միջավայրը պարզապես Քոնի մեթոդների ընդլայնումն է, թե՞ հեռացում այն ավանդական շրջանակներից, որոնք նա փորձում էր շահագործել։