ԱՄՆ-ում զանգվածային հրաձգությունները, ցավոք, այլևս հազվադեպ երեւույթ չեն։ Զոի Վայսմանն արդեն երկրորդ անգամ է գոյատևել նման դեպքից։ Նա դեռ 12 տարեկան էր, երբ Փարքլենդի Մարջորի Սթոունմեն Դագլաս ավագ դպրոցում տեղի ունեցավ 2018 թվականի ողբերգական հրաձգությունը՝ խլելով 17 կյանք։ Այդ ժամանակ նա սովորում էր հարակից Վեստգլեյդս միջնակարգ դպրոցում։ Չնայած ֆիզիկապես չէր վնասվել, իր ապրած հոգեբանական վնասվածքը երկար է ուղեկցել նրան։
2025 թվականի դեկտեմբերին, արդեն որպես Բրաունի համալսարանի երկրորդ կուրսի ուսանողուհի, Վայսմանը կրկին հայտնվեց կրակոցների կենտրոնում։ Անհայտ հրաձիգը կրակ բացեց համալսարանի տարածքում՝ սպանելով երկու ուսանողի և վիրավորելով ևս ինը հոգու։ Զոին խոստովանել է, որ սկզբում խուճապի էր մատնվել, ապա՝ պարզապես թմրել, ինչպես տարիներ առաջ։
Վայսմանի համար պայքարը դարձել է գոյատևման միջոց։ Փարքլենդի դեպքերից հետո նա միացել է «Մարտ ամսի համար մեր կյանքի» շարժմանը և ակտիվորեն զբաղվում է զենքի վերահսկողության քարոզչությամբ։ Այսօր նա իր ցավն ու վախը վերածում է հանրային պայքարի՝ համոզված, որ իրական փոփոխություն հնարավոր է միայն համատեղ ջանքերով։ Նրա պատմությունը հիշեցնում է՝ սա պարզապես վիճակագրություն չէ, այլ մարդկային ճակատագրեր։