2026 թվականի հունվարի 3-ին Դալլաս Մավերիքսը, որը չորս խաղից բաղկացած պարտությունների շարան էր ունեցել, անակնկալ հաղթանակ տարավ Հյուսթոն Ռոքեթսի նկատմամբ՝ 110-104 հաշվով։ Այս հաղթանակը ոչ միայն վերադարձրեց Մավերիքսին հաղթողի ուղի, այլև դադարեցրեց Ռոքեթսի չորս խաղից բաղկացած հաղթարշավը։ Հանդիպումը լի էր անսպասելի շրջադարձերով, մարտավարական փորձարկումներով և, ցավոք, վնասվածքներով, որոնք էական ազդեցություն ունեցան խաղի վերջնական արդյունքի վրա։
Խաղի սկզբում Հյուսթոնի առանցքային խաղացող Ալպերեն Շենգյունը ոտքի կապանների վնասվածք ստացավ և լքեց խաղադաշտը, ինչը մեծ կորուստ էր Ռոքեթսի համար։ Մավերիքսի մարզիչ Ջեյսոն Քիդի մարտավարական փորձարկումը՝ Կուպեր Ֆլագին պոյնթ գարդի դիրքում դնելը, արդարացված չէր, և թիմը սկզբում դժվարանում էր։ Սակայն երկրորդ քառորդում, երբ Դալլասը վերադարձավ ավանդական մարտավարությանը, խաղի ընթացքը փոխվեց։ Մաքս Քրիստին փայլուն խաղ ցուցադրեց՝ վաստակելով 24 միավոր և կատարելով 7 անդրադարձ, ինչը նրա կարիերայի լավագույն շրջաններից է։ Էնթոնի Դևիսը նույնպես հիանալի էր՝ 26 միավորով և 12 անդրադարձով։ Ռոքեթսի կազմում Քևին Դյուրանտը վաստակեց 34 միավոր, իսկ Ամեն Թոմփսոնը և Թարի Իսոնը կատարեցին կրկնակի դաբլ։
Չնայած Ռոքեթսի անդրադարձերի առավելությանը (51-47), Մավերիքսի բարձր արդյունավետությունը (55.0% դաշտային նետումներ) հաղթական եղավ։ Այս հաղթանակը Դալլասի համար ոչ միայն բարոյական խթան էր, այլև ցույց տվեց թիմի հարմարվողականությունը։ Մաքս Քրիստիի վերելքը և Էնթոնի Դևիսի կայուն խաղը հույս են ներշնչում թիմի ապագայի համար, մինչդեռ Ֆլագի փորձարկումը ցույց տվեց, որ երբեմն պետք է հավատարիմ մնալ խաղացողների բնական դիրքերին։