Չիկագոյի իրական պատկերը․ բռնություն, վերահսկողություն և ինքնության պայքար

Չիկագոյի պատկերը՝ իրականություն ընդդեմ քարոզչության

Չիկագոն՝ քամոտ քաղաքը Միչիգան լճի ափին, միշտ էլ եղել է երևակայության թիրախ, հատկապես օտարների համար։ Սակայն վերջին շրջանում քաղաքի կերպարը դարձել է քաղաքական պայքարի դաշտ՝ արտաքին թշնամիների ու ներսի իրականությունների միջև։ Նախագահ Դոնալդ Թրամփի սպառնալիքները՝ քաղաքը դաշնային ուժերով օկուպացնելու, արդեն իրականություն են դարձել․ Տեխասից ժամանած Ազգային գվարդիայի անդամներն ու ICE-ի գործակալները ամեն օր հայտնվում են Բրոդվյուի և Նորթ Լոանդեյլի թաղամասերում՝ լարվածություն ու վախ սերմանելով։ Այս ամենը արդարացվում է վաղեմի հռետորաբանությամբ՝ Չիկագոն ներկայացվում է որպես «պատերազմի գոտի», որը պետք է փրկել ինքն իրենից։

Սակայն արդյո՞ք այս պատկերներն իրականություն են արտացոլում։ Քաղաքացիները արձագանքում են հումորով։ Սոցիալական ցանցերը լցված են նկարներով՝ «մահվան դաշտեր» համարվող Լինքոլն այգու կանաչապատ տարածքներից, որտեղ նշվում է «Քաոս և անարխիա», իսկ ջրի հարթությանը նայող լուսանկարները՝ «պատերազմից ավերված քաղաք»։ Նահանգապետ Ջեյ Բի Փրիտցքերը նույնիսկ զրահաբաճկոնով հանդես եկավ «Jimmy Kimmel Live!»-ում՝ բողոքելով «անպատկերացնելի քաոսից», մինչ նրա հետևում մարդիկ հանգիստ անցնում էին։

Այս հումորային դիմադրությունը նոր չէ։ «Չիրաք» տերմինը վաղուց է օգտագործվում հեգնանքով, ինչը հաճախ հերքվում է քաղաքի գեղեցիկ ռեստորանների ու խաղաղ գետի ափերի տեսանյութերում։ Շատերի համար Չիկագոն հանգիստ ու հրավիրող է՝ նախաճաշերի, համերգների և հանգիստ կյանքի վայր։ Բայց այս արտաքին շերտից այն կողմ հարցեր են առաջանում՝ արդյո՞ք քաղաքի «հովվական» պատկերը պարզապես նոր իլյուզիա է՝ ուղղված օտարներին և ամերիկյան անվտանգության պատրանքի պահպանմանը։

Դաշնային վերահսկողություն և ամենօրյա սպառնալիքներ

Շատերի, հատկապես առավել խոցելի թաղամասերի բնակիչների համար, իրականությունը շատ ավելի բարդ է։ Քանի որ որոշ շրջաններում կյանքը խաղաղ է, մյուսներում դաշնային վերահսկողությունն ու բռնությունն ամենօրյա իրականություն են։ ICE-ի շրջայցերն արդեն սովորական են դարձել, հատկապես դպրոցների շրջակայքում՝ վախ ու անորոշություն առաջացնելով։ «Հանրային անվտանգություն» կոչվող հռետորաբանությունը անընդհատ տարածվում է՝ հաճախ ստվերում թողնելով մարդկային գինը։

Վերջերս Ֆրանկլին Պարկում ICE-ի աշխատակիցը կրակել և սպանել է մեքսիկացի ներգաղթյալ Սիլվերիո Վիլեգաս Գոնսալեսին՝ երթևեկության կանգառի ժամանակ, երբ վերջինս իր որդիներին դպրոց էր թողել։ Պաշտոնական վարկածը պնդում էր, որ նա փորձել է փախչել և վնասել գործակալին, սակայն տեսագրություն չկա, իսկ վնասվածքները «ոչ լուրջ» են գնահատվել։ Վիլեգաս Գոնսալեսի մահը, ինչպես շատ ուրիշների, ընդգծում է «ամերիկյան ընտանիքի» հռետորաբանության բացառող տրամաբանությունը․ գործակալություններն իրենց առաքելությունը ներկայացնում են որպես «հայրեր ու մայրեր, որդիներ ու դուստրեր», բայց հաճախ այդ կարգավիճակը մերժում են ներգաղթյալներին ու օտարներին։

ICE-ի ներկայությունը զգացվում է նաև ավելի նուրբ ձևերով։ Մի ծնող ABC News-ին ասել է, որ իրենց թաղամասում երեխաներն այլևս դուրս չեն գալիս խաղալու՝ ICE-ի մեքենաների անընդհատ շրջայցերի պատճառով։ Վերևում թռչող ուղղաթիռների աղմուկը դարձել է առօրյա, իսկ տեղական ֆորումներում մարդիկ քննարկում են՝ որքան զգոնություն է բավարար և երբ այն դառնում է չափազանց։

Տեղական դեպքեր․ կրակոց Նորթ Լոանդեյլում և հրդեհ Սաութ Շորում

Այս ֆոնին Չիկագոն շարունակում է պայքարել սեփական խնդիրների դեմ։ Շաբաթ առավոտյան Նորթ Լոանդեյլում երեք մարդ՝ այդ թվում երկու դեռահաս, վիրավորվել են կրակոցից՝ վիճաբանության ժամանակ։ Fox32 Chicago-ի տվյալներով՝ տուժածներն են երկու 19-ամյա և մեկ 28-ամյա տղամարդ, որոնք ստացել են ոտքի վնասվածքներ և տեղափոխվել են Mt. Sinai հիվանդանոց, նրանց վիճակը բավարար է։ Հարձակվողը փախել է, և այժմ որոնվում է։

Միևնույն ժամանակ Սաութ Շոր թաղամասում հրշեջները պայքարել են շենքի հրդեհի դեմ՝ 7558 S Kingston Avenue հասցեում։ Տարածքը փակվել էր՝ կրակը վերահսկելու համար, իսկ, ինչպես հայտնել է ABC7 Chicago-ը, լուրջ վիրավորումներ չեն արձանագրվել։ Հրդեհի պատճառը դեռ պարզ չէ, բայց դեպքը ցույց տվեց քաղաքի արագ արձագանքման ու համախմբման կարողությունը։

«Հովվական» պատրանքը․ ում համար է անվտանգությունը, ում համար՝ ընտանիքը

Չիկագոյի պայքարը միայն հանցագործության կամ վերահսկողության մասին չէ․ այն նաև պատմությունների մասին է՝ որոնք ներկայացվում են, և որոնք՝ ոչ։ «Ամերիկյան երազանքը», որն ժամանակին հավասարեցվում էր անվտանգությանը և արժանապատվությանը, այսօր շատերի համար դատարկ է։ Homeland Security-ն, հսկայական բյուջեով ու պրոպագանդայով, տարածում է ICE-ի գործողությունների տեսանյութեր՝ «հայրենասիրական» պատկերներով։ Այս տեսարանները, հաճախ Norman Rockwell-ի ոճով նկարներով, ավելի շատ բացառող են, քան ներառող։

Thomas Kinkade-ի և այլ նկարիչների աշխատանքները, որ DHS-ը տարածում է, պատկերում են աշխարհ, որը երբեք գոյություն չի ունեցել՝ բացականուղ երազային փողոցներ ու կատարյալ տներ։ Բայց, ինչպես նշվում է New Yorker-ի հոդվածում, դրանք արհեստական իդիլիաներ են, որոնք նախատեսված են որոշ մարդկանց հանգստացնելու, մյուսներին՝ բացառելու համար։ Նույնիսկ Kinkade-ի անձնական կյանքը, որը նշանավորվել է սկանդալներով, հակասում է նրա «անբասիր» ապրանքանիշին։

Նույնիսկ լեզուն դառնում է բացառող գործիք։ Երբ նախկին նախագահ Օբաման հիշատակեց «իսրայելական ընտանիքներ», բայց ոչ «Գազայի ժողովուրդ», նա ակամա արտահայտեց ամերիկյան քաղաքականության ընտրողական կարեկցանքը։ Ընտանիքի հռետորաբանությունը հաճախ օգտագործվում է՝ արդարացնելու այնպիսի քաղաքականություն, որը ընտանիքներ է բաժանում, օրինակ՝ ICE-ի արշավները։ Օրենքից դուրս գտնվողները զրկվում են արժանապատվությունից ու անվտանգությունից, որոնք, կարծես թե, պետք է պաշտպանված լինեին բոլորի համար։

Համայնքը՝ դիմադրության ուժ

Բայց վերահսկողության, բռնության և քաղաքական թատրոնի միջով Չիկագոյի համայնքները շարունակում են գոյատևել։ Քաղաքի բազմաձայն «կակոֆոնիան»՝ զգուշացումները, քննարկումները, ամենօրյա համախմբումը, վկայում են ավելի հին ու ուժեղ բանի մասին, քան խոցելի «ամերիկյան ընտանիքի» իդիլիան։ Բնակիչները զգուշացնում են միմյանց վտանգի մասին, քննարկում են պաշտպանության ձևերը, համախմբվում են ճգնաժամի պահերին։

Այս համայնքային զգացողությունը, հաճախ համարելով որպես պարզաբան, կենսական է։ Այն միայն դաշնային վերահսկողությանը դիմակայելու կամ սենսացիոն վերնագրերին հակադարձելու մասին չէ։ Այն պատմության վերագրավման, նրբանկատության պահանջի և կարիկատուրայի վերափոխման մասին է։ Չիկագոյի գեղեցկությունն իրական է, բայց իրական է նաև նրա բազմազանությունը։ Քաղաքը հնարավոր չէ հասկանալ միայն մեմերով կամ պրոպագանդայով։

Չիկագոյի պատմությունը, իր էությամբ, հակասությունների պատմություն է՝ միաժամանակ խաղաղ ու փոթորկալից, վերահսկվող ու ինքնագիտակից, հեգնանքով ու պաշտպանությամբ լցված։ Ինքնության, անվտանգության և արժանապատվության պայքարը ամեն օր ձևավորվում է ոչ թե քաղաքական իդիլիաներում, այլ թաղամասերի իրական կյանքում։ Երբ դաշնային հռետորաբանությունը բարձրանում է, իսկական Չիկագոն պատասխանում է ոչ թե լռությամբ, այլ բազմաձայն համայնքի ուժով՝ իր ապագան ինքնուրույն սահմանելով։