Ջոն Ռոբերտսը, դեռևս երիտասարդ իրավաբան, 1980-ականներին նշանակալի դեր է ունեցել «Քվեարկության իրավունքների մասին» օրենքի վերանայման և սահմանափակման հարցում։ Ռեյգանի վարչակազմի օրոք նա ղեկավարել է Դատախազության ռազմավարությունը, ջանացել պահպանել օրենքը միայն անվանապես՝ թույլ տալով, որ դրա կիրառումը գործնականում դառնա գրեթե անհնար։ Ռոբերտսի բազմաթիվ գրավոր փաստաթղթերը, ներառյալ վերլուծությունները և հիշեցումները, ազդել են վարչակազմի դիրքորոշման ձևավորման վրա՝ նպաստելով այն, որ «նպատակ» չափանիշը գերակշռի «հետևանք» չափանիշի նկատմամբ, ինչն ավելի դժվարացնում էր փոքրամասնությունների իրավունքների պաշտպանությունը։
Թեև Կոնգրեսում վերջնականում հաղթանակ տարավ «հետևանք» չափանիշը՝ ապահովելով լայն պաշտպանություն փոքրամասնությունների ընտրական իրավունքների համար, Ռոբերտսը չհրաժարվեց իր գաղափարներից։ Նա շարունակեց պայքարը արդեն որպես դատավոր՝ իր դիրքորոշումը տեղափոխելով դատարանի որոշումներ։ 2013-ին հենց նրա հեղինակած վճռով է գործնականում կասեցվել օրենքի այն դրույթը, որը վերահսկում էր նահանգների ընտրական փոփոխությունները։
2025 թվականին, երբ Սահմանադրական դատարանը քննարկում է «Louisiana v. Callais» գործը, Ռոբերտսի ազդեցությունը կրկին ակնհայտ է։ Քննարկվում է՝ արդյոք պետք է արգելվի ընտրատարածքների ձևավորման ժամանակ ռասայական տվյալների օգտագործումը, ինչը կարող է էապես նվազեցնել փոքրամասնությունների ընտրական իրավունքների պաշտպանությունը։ Ռոբերտսի տասնամյակների ջանքերը ցույց են տալիս, որ օրենքների փոփոխությունը հաճախ ոչ միայն իրավական, այլև քաղաքական և անձնական պայքար է, որի ազդեցությունը զգալի է ամբողջ երկրի ընտրական համակարգի վրա։