Երեխաների խնամքի ճգնաժամը դարձել է ժամանակակից ժողովրդավարական հասարակությունների հիմնական մարտահրավերներից մեկը՝ ուղղակիորեն ազդելով աշխատաշուկայի կայունության և գենդերային հավասարության վրա։ Միջազգային փորձը ցույց է տալիս, որ պարզապես նոր մանկապարտեզներ կառուցելը բավարար չէ, եթե չեն լուծվում համակարգային խնդիրները՝ սկսած ապահովագրական վճարների աճից մինչև աշխատուժի պակաս։ Պետական սուբսիդիաները կարող են ժամանակավոր թեթևացում ապահովել, սակայն երկարաժամկետ արդյունավետության համար անհրաժեշտ է երեխաների խնամքը դիտարկել որպես հասարակական կարևոր ենթակառուցվածք, այլ ոչ թե միայն ընտանեկան հոգս։
Հայաստանի համար, որը բախվում է ժողովրդագրական մարտահրավերների և աշխատուժի ներգրավվածության խնդիրների, այս միջազգային փորձը խիստ ուսանելի է։ Տնտեսական աճը հնարավոր չէ առանց ծնողների՝ աշխատաշուկային լիարժեք մասնակցության, ինչը անհնար է դառնում առանց մատչելի և որակյալ խնամքի ծառայությունների։ Պետական քաղաքականությունը պետք է կենտրոնանա ոչ միայն ֆինանսական աջակցության, այլև մասնավոր հատվածի հետ համագործակցության վրա՝ նվազեցնելով վարչական և ապահովագրական այն խոչընդոտները, որոնք ստիպում են փոքր խնամքի կենտրոններին փակվել։
Ի վերջո, հասարակական բարեկեցությունը կախված է նրանից, թե որքանով են քաղաքականություն մշակողները պատրաստ «վերելակային» լուծումներից անցնելու համակարգային բարեփոխումների։ Ընտանիքների աջակցությունը պետք է լինի պետության առաջնահերթությունը, քանի որ երեխաների խնամքի հասանելիությունը ուղղակիորեն կապված է հավասար հնարավորությունների և տնտեսական արդարության սկզբունքների հետ։ Առանց այս հիմնարար փոփոխությունների, ընտանիքները կշարունակեն մնալ անհավասար պայմաններում, իսկ երկրի տնտեսական պոտենցիալը կմնա թերօգտագործված։