«Him» ֆիլմի ոճային քննադատություն. Մառլոն Ուեյանսը փայլում է սպորտային սարսափում

Ոճը՝ բովանդակությունից վեր. սարսափային ֆիլմ, որը զարմացնում է ու հիասթափեցնում

«Him» ֆիլմի առաջին կադրերից պարզ է դառնում, որ ռեժիսոր Ջասթին Թիպինգը որոշել է տպավորել: Տեսախցիկը սահուն անցնում է անապատային բնապատկերներով ու փայլուն հանդերձարաններով, իսկ բռնությունն՝ թե՛ խաղադաշտում, թե՛ կյանքի ու մահվան պայքարում, ներկայացված է տպավորիչ մանրամասներով: Ցուցադրությունն անկասկած հզոր է, բայց 96 րոպե անց պարզ է դառնում՝ այս ֆիլմի ամենամեծ հաղթաթուղթը նրա ոճն է, ոչ թե պատմությունը։

«Him»-ի կենտրոնում է Քեմերոն Քեյդը (Թայրիք Ուիթերս)՝ խոստումնալից քոլեջի քուորթերբեքը, որի կարիերան գրեթե կործանվում է խորհրդավոր հարձակման արդյունքում։ Նա հրավիրվում է մանկության կուռքի՝ Իսայա Ուայթի (Մառլոն Ուեյանս) անապատային համալիր՝ մարզվելու։ Այն, ինչ խոստանում էր լինել բացառիկ մարզական շաբաթ, արագորեն վերածվում է հոգեբանական ու ֆիզիկական փորձությունների, որոնք ղեկավարվում են հեգնական սպորտային բժշկի (Ջիմ Ջեֆրիս) ու հսկա մարզչի (Մորիս Գրին) կողմից։

Մառլոն Ուեյանս. դերասանական խաղը սահմաններից դուրս

Ուեյանսը, առավել հայտնի իր կատակերգական դերերով, Իսայա Ուայթին ներկայացնում է ֆիզիկական ու հոգեբանական ինտենսիվությամբ, որը հիպնոտիկ ու վախեցնող է: Նա ոչ թե պարզապես վետերան մարզիկ է, այլ՝ կուլտի առաջնորդ՝ ուսերի բարձիկներով, խորհրդավոր խորհուրդներով ու տարօրինակ արարողություններով, ներառյալ կասկածելի արյան փոխներարկումները և դաժան մարզական խաղերը: Ֆիլմը Ուեյանսին տալիս է ազատություն, և նա օգտվում է դրանից՝ ստեղծելով դեր, որը կենտրոնացնում է ողջ քաոսը։

Սակայն, որքան էլ Ուեյանսի խաղը տպավորիչ է, սցենարը՝ Թիպինգի, Սքիպ Բրոնքիի ու Զաք Էյքերսի հեղինակությամբ, հազվադեպ է համընկնում նրա էներգիայի հետ։ Դիալոգներում լի են մռայլ ակնարկներ ու ակնհայտ «կարմիր դրոշներ», որոնք նախօրոք բացահայտում են բոլոր շրջադարձերը։ Քեմերոնի ուղին, որը պետք է անորոշության ու իրականության սահմանները ջնջեր, իրականում դառնում է ուղիղ ճանապարհ ժանրային կլիշեներով։ Դիտողը միշտ մեկ քայլ առաջ է, սպասում է, որ ֆիլմն իրեն հասնի։

Ֆուտբոլը որպես կուլտ. փառքի, զոհաբերության ու սարսափի գինը

Այստեղ «Him»-ը փորձում է խորանալ հերոսական կուռքերի պաշտամունքի ու փառքի համար բարոյական զիջումների թեմաներում։ Համալիրի արարողությունները՝ հեռախոսների առգրավում, արյան փոխանակում, ցավի վերածված ծեսեր՝ զուգահեռներ են ստեղծում սպորտային երկրպագության ու կուլտային հոգեբանության միջև։ Ֆուտբոլն այստեղ պարզապես խաղ չէ. դա կրոն է, իսկ Իսայա Ուայթը՝ բարձրագույն քահանա, ով պահանջում է նվիրվածություն ու զոհաբերություն։ Ֆիլմի զայրույթը սպորտի ներսում բռնության ու շահագործման հանդեպ զգալի է, սակայն ուղերձը հաճախ ուղիղ է, ավելի շատ գոռում է, քան ցույց է տալիս։

Կան պահեր, երբ «Him»-ը ակնարկում է ավելի խորը շերտերի մասին։ Քեմերոնի մղձավանջային ներքին պայքարը, «Վերջին ընթրիքի» գեղարվեստական վերարտադրությունը, դաժան ու սատիրիկ մարզումները—all այս ամենը մատնանշում են ֆիլմ, որը ցանկանում է խոսել մեծության գնի մասին։ Բայց երբ վերջին ակտը վերածվում է գերբռնության ու նարատիվ խառնաշփոթի, այդ թեմաները ցրվում են։

Տպավորիչ տեսարաններ, բայց անհետացող կերպարներ

Թիպինգի վիզուալ ընտրություններն համարձակ են, երբեմն՝ շունչը կտրող։ Դրվագները հերթափոխվում են հալյուցինացիոն տեսարանների ու դաժան իրականության միջև, իսկ Բոբի Կրլիկի (The Haxan Cloak) երաժշտական ուղեկցությունը ավելացնում է անհանգստության զգացումը։ Ֆուտբոլային տեսարանները, նկարահանված էներգետիկ ու x-ray էֆեկտներով, երկար ժամանակ հիշվում են:

Սակայն կերպարները՝ Ուեյանսի Իսայայից բացի, հազվադեպ են կենդանանում։ Քեմերոնը, Ուիթերսի ազնիվ խաղով, ավելի շատ արձագանքում է, քան նախաձեռնություն ցուցաբերում։ Ջուլիա Ֆոքսը՝ Ուայթի ազդեցիկ կինը, ավելացնում է տարօրինակություն, բայց ոչ էականություն, իսկ երկրորդական դերակատարները հաճախ պարզապես ֆոնի դեր են կատարում ֆիլմի վիզուալ փայլի համար։

Սյուրռեալ սարսափ, թե բաց թողնված հնարավորություն

Ջորդան Փիլի Monkeypaw Productions-ը հանդես է գալիս որպես ֆիլմի պրոդյուսեր, ստեղծելով ժանրային նորարարության ակնկալիք։ Փիլիի սեփական ֆիլմերը բարձր նշաձող են սահմանել սոց-մշակութային մեկնաբանությունների ու սարսափի համատեղման մեջ, սակայն այստեղ տարրերը երբեք չեն միահյուսվում։ Սցենարը, ընտրված Black List-ի լավագույն չներկայացված սցենարների շարքում, սկսում է խոստումնալից՝ նոր հայացք սպորտի ու սարսափի խաչմերուկում, հնարավորություն՝ բացահայտելու կուռքերի պաշտամունքի թունավոր կողմերը, բայց շուտով կորցնում է իր ուղղությունը՝ տարօրինակության աճող մթնոլորտում։

Երբ երրորդ ակտը պայթում է բռնությամբ ու սյուրռեալ տեսարաններով, հանդիսատեսը մնում է ավելի շատ հարցերով, քան սարսափի զգացումով։ Սա պատմություն է հավակնության գնին մասին, սպորտային համակարգի սատիրա՞, թե պարզապես գոնզո սարսափի հերթական փորձը։ Ֆիլմը ակնարկում է այս բոլոր գաղափարներին, բայց ոչ մեկը ամբողջությամբ չի զարգացնում, թողնելով հանդիսատեսին՝ ոճային լաբիրինթոսում։

Արդյունքում, «Him»-ը ֆիլմ է, որն արտաքուստ հիացնում է, բայց ներսից դատարկ է։ Այն բարձր բյուջետային ուսանողական ֆիլմ է՝ լի տեխնիկայով, բայց առանց իրական նարատիվ արդյունքի։ Սպորտային սարսափի նախապատմությունը հարուստ է զարգացման համար, բայց այստեղ այն բաց է թողնված՝ ոճը գերազանցում է բովանդակությանը, իսկ էմոցիոնալ հիմքը երբեք չի հասնում իր նպատակին։

Գնահատում. Իր հավակնություններով ու վիզուալ փայլով հանդերձ, «Him»-ը նախազգուշացում է՝ ոճը երբեք չպետք է գերազանցի պատմությանը։ Մառլոն Ուեյանսի խաղը իսկական բացահայտում է, սակայն ֆիլմի նարատիվ անհամապատասխանությունն ու կերպարների մակերեսայնությունը թույլ չեն տալիս, որ այն դառնա ժանրի գոհար։ Սպորտի ու սարսափի սիրահարները կգնահատեն շքեղությունը, բայց կակնկալեն ավելի խորքային բովանդակություն։

Աղբյուրներ՝ TheWrap, Hollywood Reporter, Vulture