Գովազդ

Բացահայտման պահը. 1912 թվականի լուսանկարը, որը աշխարհին հայտնեց Մաչու Պիկչուն

Ամենադիտվածներ

Early 1912 archival photograph of Machu Picchu ruins by the Yale Peruvian Expedition

Արագ Ընթերցում

  • Yale Peruvian արշավախմբի կողմից 1912 թվականին արված այս պատմական կադրը բացահայտում է Մաչու Պիկչուի առաջին մաքրման և փաստագրման պահը:
  • Ամերիկյան պատմաբան Հիրամ Բինգհեմ III-ը համաշխարհային ճանաչում բերեց միջնադարյան միջնաբերդին, չնայած տեղացի հողագործները և հետախույզ Ագուստին Լիսարագան գիտեին դրա մասին:
  • Լուսանկարը պահպանում է լեռնային բնական ռելիեֆն ու առանց շաղախի շարված քարերը մինչև զանգվածային զբոսաշրջության դורաշրջանը:

Այս պատմական լուսանկարում պատկերված է Մաչու Պիկչուի հում, մառախլապատ վեհությունը այնպես, ինչպես այն ներկայացավ արտաքին աշխարհին 1912 թվականին՝ ամերիկյան պատմաբան Հիրամ Բինգհեմ III-ի և նրա արշավախմբի կողմից ավերակները ծածկող խիտ բուսականությունը մաքրելուց անմիջապես հետո: Կադրում մոխրագույն գրանիտե պատերը, դարավանդային հողագործական աստիճաններն ու լեռան զառիթափ լանջերը դուրս են գալիս դարավոր անտառածածկույթից՝ առաջարկելով հիշարժան հայացք դեպի միջնադարյան միջնաբերդը: Այս հոդվածը քննարկում է այս խորհրդանշական լուսանկարի ծագումը, այն ստեղծած արշավախումբը, տեղանքի ֆիզիկական իրողությունները և թե ինչպես մեկ լուսանկարչական արշավ ընդմիշտ փոխեց մարդկության վերաբերմունքը հին ինկերի քաղաքակրթության նկատմամբ:

Գովազդ

Ինչ է երեւում լուսանկարում

1912 թվականի լուսանկարի տեսողական կազմությունը կենտրոնացած է անդինյան լեռնաշղթայի վրա, որտեղ ծովի մակարդակից 2430 մետր բարձրության վրա գտնվում է 15-րդ դարի միջնաբերդը: Ի տարբերություն հղկված ժամանակակից բացիկների, այս վաղ շրջանի կադրը ցույց է տալիս քարե կառույցները՝ խիտ բուսականության, վայրի պտերների և ծառերի հետ միահյուսված, որոնք գրեթե չորս դարերի ընթացքում արմատներ էին գցել բակերում ու հրապարակներում: Չոր շարվածքով գրանիտե պատերը, որոնք կառուցվել էին առանց շաղախի Պաչակուտեկ կայսրի օրոք, պահպանվել են՝ չնայած ժամանակի փորձությանը և հակադրվում են Վայնա Պիկչուի զառիթափ լանջերին ու ստորոտում գտնվող Ուրուբամբա գետի խոր կիրճին:

Պատկերի հետևում կանգնած պահը

Երբ 1912 թվականին սեղմվեց լուսանկարչական ապարատի կոճակը, Yale Peruvian արշավախումբն ակտիվորեն վերածում էր տեղական լեռնային գաղտնիքը համաշխարհային հնագիտական սנסացիայի: Բինգհեմը լեռնաշղթային էր հասել 1911 թվականի հուլիսին՝ առաջնորդվելով տեղացի կեչուախոս հողագործների օգնությամբ և հիմնվելով պերուացի վարձակալ ագարակատեր Ագուստին Լիսարագայի նախորդ այցերի վրա, ով 1902 թվականին իր անունն էր փորագրել տաճարի պատին: 1912 թվականին վերադառնալով Յեյլի համալսարանի և Ազգային աշխարհագրական ընկերության հովանու ներքո՝ Բինգհեմի թիմը բերեց պրոֆեսիոնալ լուսանկարիչներ և չափագրման սարքավորումներ:

Լուսանկարիչն ու ծագումնաբանությունը

Լուսանկարը կազմում է 1912 թվականի արշավախմբի հարուստ արխիվային ժառանգության մի մասը: Թեև վաղ շրջանի դաշտային արշավախմբերի ժամանակ կադրերը հաճախ վերագրվում էին ամբողջ թիմին կամ անձամբ Բինգհեմին, այս ապակե նեգատիվներն ու վաղ տպագրությունները ստեղծվել էին ֆիզիկական ծանր պայմաններում: Աշխատելով լեռնային ենթարևադարձային պայմաններում, որոնք բնութագրվում էին հանկարծակի հորդառատ անձրևներով և դժվարանցանելի տեղանքով, արշավախմբի լուսանկարիչները զգայուն սարքավորումներ էին տեղափոխում ուղղահայաց արահետներով: Այս պատկերներն արագորեն ուղարկվեցին Միացյալ Նահանգներ, որտեղ տպագրվեցին գիտական ​​հանդեսներում և 1913 թվականին տեղ գտան National Geographic ամսագրի հատուկ համարում:

Պատմական համատեքստը

Մաչու Պիկչուն կառուցվել է մոտ 1450 թվականին՝ Ինկերի կայսրության ծաղկման շրջանում, ինքնակալ Պաչակուտեկի հրամանով: Ծառայելով որպես արքայական կալվածք, կրոնական սրբավայր և վարչական կենտրոն՝ միջնաբերդը ներկայացնում էր լանդշաֆտային ինժեներիայի զարմանալի հաղթանակ: Շինարարները ձեռքով տեղաշարժեցին զանգվածային գրանիտե բլոկներ, կառուցեցին բարդ ջրահեռացման համակարգեր և ավելի քան 700 գյուղատնտեսական դարավանդներ՝ կայունացնելու զառիթափ լեռնաշղթան և կանխելու սողանքները: 16-րդ դարում իսպանական նվաճումներից հետո կայսրության քաղաքական կարգը փլուզվեց, և Մաչու Պիկչուն աստիճանաբար լքվեց՝ մնալով մոռացության մեջ մինչև 20-րդ դարասկիզբը:

Ինչու է այն կարեւոր այսօր

Այսօր 1912 թվականի պահպանված լուսանկարը ծառայում է որպես կենսական պատմական կամուրջ վաղ հետախույզների հանդիպած անանցանելի ավերակների և ՅՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության խնամքով կառավարվող օբյեկտի միջև, որն այսօր ընդունում է տարեկան ավելի քան 1,5 միլիոն այցելու: Այն ժամանակակից դիտորդներին հիշեցնում է մի ժամանակաշրջանի մասին, երբ միջնաբերդը մառախուղով ու առեղծվածով պատված անբնակելի հնագիտական ​​սահման էր: Վերահաստատելով իր վերաբացման տեսողական վավերագրությունը՝ այն հուշում է, թե ինչպես գտնել հավասարակշռություն համաշխարհային զբոսաշրջության և ինկերի ճարտարապետական հանճարի պահպանության միջև:

Ամենաթարմ