Դիվանագիտական նախաձեռնությունների փակուղին
2026 թվականի նոյեմբերի վերջի դրությամբ՝ Վաշինգտոնի կողմից Հյուսիսային Կորեայի առաջնորդ Կիմ Չեն Ընի հետ ուղիղ կապ հաստատելու նոր ջանքերը մատնվել են անհաջողության։ Ինչպես հաղորդում է The Wall Street Journal-ը, ամերիկյան կողմի փորձերը՝ նամակ փոխանցել ՄԱԿ-ում Հյուսիսային Կորեայի մշտական ներկայացուցչությանը, ավարտվել են նրանով, որ դիվանագետները նամակը վերադարձրել են չբացված վիճակում։ Ասիա կատարած վերջին այցի ընթացքում Դոնալդ Թրամփի և Կիմ Չեն Ընի միջև հանդիպում կազմակերպելու ջանքերը ևս ձախողվել են, քանի որ Փհենյանը առաջադրել է այնպիսի պայմաններ, որոնք Վաշինգտոնի համար եղել են անընդունելի։ Այս դիվանագիտական սառեցումը ցույց է տալիս, որ նախկինում «ընկերական» հարաբերություններ որակված կապերը ներկայումս ոչ մի արդյունք չեն տալիս։
Միջուկային հզորության աճը և ռազմավարական փոփոխությունները
2019 թվականի Հանոյի գագաթնաժողովից ի վեր Հյուսիսային Կորեայի միջուկային ներուժը զգալիորեն մեծացել է։ Փորձագիտական գնահատականներով՝ մարտագլխիկների թիվը 20-30-ից հասել է մոտ 60-ի։ Պինդ վառելիքով միջմայրցամաքային հրթիռների ստեղծումը Փհենյանին հնարավորություն է տվել սպառնալ ԱՄՆ-ի մայրցամաքին։ Այս առաջընթացը, Մոսկվայի հետ աճող ռազմական համագործակցության և կրիպտոարժույթների գողության միջոցով պատժամիջոցները շրջանցելու հետ մեկտեղ, ամրապնդել է ռեժիմի դիրքերը։ Պենտագոնի Ազգային պաշտպանության ռազմավարությունը նույնպես արտացոլում է այս իրողությունը․ փաստաթղթում այլևս չի նշվում ապամիջուկայնացման մասին, փոխարենը Հյուսիսային Կորեան բնութագրվում է որպես «միջուկային հարձակման հստակ և առկա վտանգ»։ Սա վկայում է այն մասին, որ ԱՄՆ-ը ստիպված է հաշվի նստել միջուկային զինված պետության գոյության հետ, թեև պաշտոնապես այն չի ճանաչվում։
Դիվանագիտական հետևանքները և դաշնակիցների մտահոգությունները
Վարչակազմի ներսում քննարկվել են այնպիսի տարբերակներ, ինչպիսիք են Կորեական պատերազմի պաշտոնական ավարտի մասին հայտարարությունը և կապի գրասենյակների բացումը, որոնք նախկինում անընդունելի էին համարվում։ Սակայն նման զիջումները լուրջ մտահոգություններ են առաջացնում ԱՄՆ-ի դաշնակիցների՝ Հարավային Կորեայի և Ճապոնիայի շրջանում։ Ինչպես նշում են Lowy Institute-ի վերլուծաբանները, ԱՄՆ-ի գործողությունները կարող են վկայել այն մասին, որ Վաշինգտոնը պատրաստ է ընդունել Հյուսիսային Կորեայի միջուկային կարգավիճակը որպես հիմնարար փաստ՝ ի հաշիվ սեփական դաշնակիցների անվտանգության։ Ներկայումս դիվանագիտական կառույցները մնում են թերի՝ հատուկ բանագնացի պաշտոնը թափուր է, իսկ ռազմավարական փաստաթղթերում Հյուսիսային Կորեան հաճախ անտեսվում է։
Առճակատման հեռանկարը
Փհենյանը շարունակում է պահանջել միջազգային ճանաչում որպես միջուկային տերություն՝ սպառնալով «հավերժական առճակատմամբ»։ Կիմ Չեն Ընի կողմից իրականացվող քաղաքականությունը, որը հիմնված է միջուկային զինանոցի ընդլայնման վրա, դրել է Վաշինգտոնին բարդ ընտրության առջև։ ԱՄՆ-ը փորձում է հավասարակշռել հնարավոր դիվանագիտական բեկումը և իր անվտանգային պարտավորությունները։ Ի տարբերություն առաջին ժամկետի, երբ Թրամփը հույս ուներ հասնել լիակատար ապամիջուկայնացման, այժմ նա բախվում է այն իրականությանը, որ Կիմ Չեն Ընը ոչ մի մտադրություն չունի հրաժարվելու իր ռազմավարական զինատեսակներից։ Այս ամենը հանգեցնում է նրան, որ Հյուսիսային Կորեան ոչ միայն շարունակում է զարգացնել իր կարողությունները, այլև ակտիվորեն օգտագործում է Ռուսաստանի հետ դաշինքը՝ միջազգային մեկուսացումից խուսափելու համար։ Այս պայմաններում Վաշինգտոնի դիվանագիտական ռազմավարությունը մնում է անորոշ, իսկ Կորեական թերակղզում լարվածությունը շարունակում է աճել՝ առանց հստակ լուծման հեռանկարի։

