Իրանի նախագահ Մասուդ Փեզեշքյանը փորձում է կայունացնել իր վարչակազմը Մոջթաբա Խամենեիի՝ երկրի գերագույն առաջնորդ նշանակվելուց հետո։ Փեզեշքյանը այս նշանակումը որակել է որպես «արժանապատվության և ուժի նոր դարաշրջանի» սկիզբ՝ ակնկալելով ազգային միասնության ամրապնդում։ Սակայն այս քաղաքական վերադասավորումները տեղի են ունենում տարածաշրջանային անկայունության և Իրանի ռազմական կառույցների ինքնավար գործողությունների ֆոնին։
Միաժամանակ Ադրբեջանի Նախիջևանի ինքնավար հանրապետությունում տեղի ունեցած անօդաչու թռչող սարքերի հարձակումից հետո Փեզեշքյանը ստիպված է եղել հերքել Թեհրանի մասնակցությունը և խոստանալ հետաքննություն։ Այս դեպքը ցույց է տալիս քաղաքացիական իշխանության և Իսլամական հեղափոխության պահապանների կորպուսի միջև առկա անջրպետը։ Չնայած Փեզեշքյանի՝ Ծոցի երկրներին ուղղված դիվանագիտական մեղմացուցիչ հայտարարություններին, ներքին կոշտ գծի կողմնակիցների ճնշման տակ նա ստիպված է եղել նահանջել, ինչը էլ ավելի է խորացնում անորոշությունը Իրանի արտաքին քաղաքականության վերաբերյալ։