Սիրանուշ Սարգսյանը Facebook-ում գրել է.
«Այսօր մի քիչ ուշ եմ աշխատանքի եկել, որ քաղաքի շունչը զգամ: Ստեփանակերտը փոքր քաղաք է և,սովորաբար, աշխատանքի գալուց նույն մարդկանց նույն տեղը տեսնում էինք, անգամ անծանոթների հետ հայացքներով խոսում, արդյո՞ք տանը բոլորը լավ են, գործերը հաջո՞ղ է: Հիմա այդ մարդկանց չեմ տեսնում, ու դա ինձ տխրեցնում է, բայց հիմա էլ նոր դեմքեր եմ տեսնում էլի անծանոթ: Իհարկե ծանոթ դեմքեր էլ տեսա, որոնց հետ եթե նախկինում միայն բարևում էինք, հիմա` պինդ գրկախառնվում ենք: Ամենաուրախալին, իհարկե երեխաներ տեսնելն է: Ամեն երեխայի տեսնելուց ուզում ես ներեղություն խնդրել, որ իրենք էլ նույն/ գուցե ավելի դառը/ մանկական հիշողությունները կունանան, ինչպես ես/մենք/, բայց նրանք ժպտում են, թեկուզ անծանոթ՝ բարևում են բոլորը: Շատ ուրախացա, որ կոշիկի ու հագուստի խանութներ տեսա վերաբացված/շոպագոլիկի աչքի համար, անգամ եթե չես առնում, շատ կարևոր դետալ/, նույնիսկ մանեկեններն են ուրախացել ու կարծես կենդանացել: Բայց այսօրվա ճանապարհիս պատահած ամենայուրահատուկը այս շներն են: Բոլորը լավ պահված, տարբեր ցեղատեսակների, իրար հետ զբոսնում են:Զգում ես, որ նոր են ընկերացել, որ տարբեր տերեր ունեն, ովքեր երևի հիմա այստեղ չեն:Գուցե այսպես տեսնեն իրենց շունիկներին: Քաղաղը իդելական մաքուր է, ինչպես և պատերազմի օրերին, այդ առումով պատերազմը բան չի փոխել քաղաքում: Այսօր արևը ավելի լուսավոր է, ավելի տաքացնող շողերով, կարծես ուզում է մեզ մեր չապրած աշնան վերջին տաք շունչը տալ»:
https://www.facebook.com/siranush.sargsyan.9/posts/4061848277178211