DCIS ախտորոշումը՝ մասնագետի աչքերով
Ավելի քան 20 տարի Տեխասի MD Anderson քաղցկեղի կենտրոնի կրծքագեղձի բժշկական ուռուցքաբանության պրոֆեսոր Ջենիֆեր Լիտոնը զբաղվում է կրծքագեղձի քաղցկեղի, այդ թվում՝ երիտասարդների և հղի կանանց մոտ հանդիպող ագրեսիվ դեպքերի բուժմամբ: Սակայն անցյալ աշնանը մասնագետն ինքն է բախվել այդ ախտորոշմանը: TODAY.com-ի հաղորդմամբ՝ սովորական մամոգրաֆիայի ժամանակ նրա մոտ հայտնաբերվել են նոր կալցիֆիկատների կուտակումներ, որոնք հաստատել են «ին սիտու» պրոտոկային կարցինոմայի (DCIS) առկայությունը, որը հաճախ անվանում են 0-րդ փուլի քաղցկեղ:
DCIS-ը այն վիճակն է, երբ ոչ նորմալ բջիջները ձևավորվում են կաթնատար ծորանների ներսում, սակայն դեռ չեն ներթափանցել շրջակա հյուսվածքների մեջ: Ինչպես նշում է MyMedicineAdvisor-ը, չնայած սա համարվում է ոչ ինվազիվ քաղցկեղ, այն պահանջում է բժշկական միջամտություն՝ հետագա տարածումը կանխելու համար: Լիտոնը բացատրում է, որ կաթնատար ծորանի պատը նման է նրբին, բայց ամուր թաղանթի, որը պահում է բջիջները իրենց տեղում: Քանի դեռ բջիջներն անվերահսկելիորեն բաժանվում են, ռիսկը մնում է, որ դրանք կարող են ճեղքել այդ պատնեշը և ներթափանցել հյուսվածքների մեջ:
Բուժման ժամանակակից մոտեցումները և անձնական փորձը
Լիտոնի անձնական փորձը ցույց է տալիս, թե որքան է փոխվել բուժումը վերջին տարիներին: Փոխանակ ագրեսիվ վիրահատության, ինչպիսին կրկնակի մաստեկտոմիան է, նա ընտրել է լումպեկտոմիա՝ ուռուցքի և շրջակա առողջ հյուսվածքների հեռացում: Ճառագայթային թերապիայի զարգացումը թույլ է տվել նրան ստանալ թիրախային բուժում՝ խուսափելով ամբողջ կրծքագեղձի ճառագայթումից կամ նախկինում կիրառվող մշտական դաջվածքներից, որոնք ուղղորդում էին ճառագայթները: Լիտոնն ընդգծում է, որ ինքը կլինիկական փորձարկումների շնորհիվ ձեռք բերված նվաճումների իրական շահառուն է, քանի որ կարողացել է ընտրել ավելի քիչ տոքսիկ և ավելի հարմարեցված բուժման տարբերակներ:
Բուժումից հետո Լիտոնը վերանայել է իր կենսակերպը: Նա նշում է, որ բուժումից հետո հաճախ առաջանում է հոգեբանական դժվարություն, որը նման է հետտրավմատիկ սթրեսի: Այժմ նա ընդունում է տամոքսիֆեն՝ հորմոնալ դեղամիջոց, որը նվազեցնում է կրկնության ռիսկը, և կիրառում է ֆիզիկական ակտիվության ավելի ճկուն մոտեցում՝ կարճատև մարզումների տեսքով: Լիտոնի խոսքով՝ այս փորձը օգնում է նրան ավելի լավ հասկանալ իր պացիենտների հույզերն ու մտավախությունները, հատկապես այն հարցում, թե ինչպես վերադառնալ բնականոն կյանքին բուժումներից հետո: Նա նաև սկսել է ուշադրություն դարձնել սննդակարգին՝ բացառելով կարմիր միսը և անցնելով առավել առողջարար սննդի՝ ի նպաստ կրծքագեղձի և սրտանոթային համակարգի առողջության:
Հիվանդության կառավարումը և հոգեբանական ասպեկտները
Լիտոնի համար բուժման ամենադժվար մասերից մեկը եղել է հարազատների և շրջապատի արձագանքների կառավարումը: Նա խուսափել է հիվանդության մասին լայնորեն խոսելուց՝ չցանկանալով ստիպված լինել մխիթարել ուրիշներին իր սեփական ծանրաբեռնվածության պայմաններում: Միայն բուժման ավարտին նա որոշել է բացահայտել իրավիճակը, ինչը, ըստ նրա, կարևոր քայլ էր: Այսօր նա օգտագործում է իր փորձը՝ աջակցելու այն պացիենտներին, ովքեր անհանգստանում են բուժման ընթացքի կամ դրան հաջորդող կյանքի որակի մասին: Լիտոնը հիշեցնում է, որ պացիենտները հաճախ իրենց «նորմալ» չեն զգում, չնայած արտաքինից կարող են առողջ թվալ, և դա մի թեմա է, որին բժշկական հանրությունը պետք է ավելի շատ ուշադրություն դարձնի: