Ընտրանի

Նախիջեւանի օդանավակայանի թիրախավորումը եւ Թուրքիայի օդային տարածքում հրթիռի խոցումը սովորական միջադեպեր չեն, այլ Իրանի շուրջ հյուսվող «սարդոստայնի» հստակ դրսեւորումներ։

Տարածաշրջանում անվտանգային իրավիճակի կտրուկ սրումը եւ Իրանի շուրջ ծավալվող ռազմական գործողությունները Հայաստանի պետական կառավարման համակարգի համար պետք է դառնային բացառիկ զգոնություն եւ հասունություն ցուցադրելու առիթ:

Հայաստանի հանրային-պետական համակարգում վաղուց արդեն նկատվող նեոբոլշեւիզմն այսօր դրսեւորվում է որպես քաղաքական կառավարման յուրօրինակ մոդել, որտեղ իշխանության լեգիտիմության առանցքը սեւ ու սպիտակի կոշտ հակադրությունն է։

Այն, ինչ անում է օրվա իշխանությունը՝ լինի դա փողոցի ասֆալտապատում, դպրոցի կամ մանկապարտեզի հիմնանորոգում, բակերի բարեկարգում, լուսավորության անցկացում, ջրամատակարարման կամ ճանապարհային ենթակառուցվածքների ստեղծում, հանրային ընկալման մեջ հաճախ ներկայացվում է ոչ թե որպես իշխանության պարտականություն, այլ որպես մի տեսակ «բարեշնորհում» քաղաքացիներին։

Վարչապետի կյանքի զուգընկերը հրապարակային գրառմամբ տեղեկացրեց, որ իր եւ Նիկոլ Փաշինյանի հարաբերությունը ստացել է իրավական ամրագրում։

Հանրային պահանջը՝ քաղաքական եւ իրավական պատասխանատվության ենթարկել ազգային արժանապատվությունն ու պետության շահերն ու իրավունքները ոտնահարած պաշտոնյաններին, դեռ մնում է օրակարգում։

Հունիսին կայանալիք ընտրությունների նախաշեմին Հայաստանի քաղաքական դաշտը մտել է սրված դիրքավորման փուլ, որտեղ յուրաքանչյուր միավոր փորձում է ձեւավորել առավել շահավետ պատկեր հանրության աչքում։

Հայ մշակույթը երբեք չի եղել ինքնամփոփ համակարգ՝ կտրված պատմական տարածքից, պատմական հիշողությունից եւ խորհրդանիշներից։

Այն, ինչ Հայաստանում տարիներ շարունակ ներկայացվել է որպես «ռեալպոլիտիկ», գրեթե բոլոր դեպքերում եղել է ոչ թե ինքնիշխան շահի վրա հիմնված քաղաքականություն, այլ արտաքին կենտրոնների պարտադրանքներին հարմարվելու մեխանիզմ։

Առանց բանակի, առանց վստահելի պետական ինստիտուտների, առանց ներքին համերաշխության եւ ռազմավարական մտածողության, ոչ մի առեւտրային միջանցք կամ էներգետիկ հանգույց չի կարող եւ չի էլ դառնա անվտանգության իրական երաշխիք։

Այսօր այդ ամենի դեմ ինչ ունի նախապատրաստած Հայաստանի Հանրապետությունը՝ մնում է անհայտ։

Հայաստանում կառավարության նկատմամաբ հետզհետե ձեւավորվում է հանրային անվստահության մթնոլորտ։

Նոր աշխարհակարգի ձեւավորման պայմաններում, որտեղ փոքր պետությունների ինքնիշխանությունը նահանջում է «ազդեցության գոտիների» տրամաբանության առաջ, Թուրքիան փորձում է իր դերը հաստատել նախկին օսմանյան տարածքներում։

Եւ ամենակարեւորը՝ ցավոք դուք չգիտեք, որ պետական կառավարման գործում առնվազն տգետ եք ու դա վաղուց ապացուցված փաստ է։