Կիբեռանվտանգության համաշխարհային միջավայրը կտրուկ փոխվել է։ Պետական հովանավորությամբ գործող խմբավորումները այլևս թիրախավորում են ոչ միայն տվյալների բազաները, այլև կենսական նշանակության ենթակառուցվածքները՝ ջրամատակարարումից մինչև էներգետիկ համակարգեր։ Նոր տեխնոլոգիաները, ինչպիսիք են արհեստական բանականության վրա հիմնված որոնողական մոդելները, հնարավորություն են տալիս հաքերներին հայտնաբերել և օգտագործել համակարգային խոցելիությունները ժամերի, այլ ոչ թե ամիսների ընթացքում։
Հայաստանի համար, որտեղ ՏՏ ոլորտը տնտեսության շարժիչ ուժն է, այս իրողությունը նոր մարտահրավերներ է ստեղծում։ Թվայնացված տնտեսությունը ենթադրում է նաև հարձակումների ավելի լայն դաշտ։ Պետությունը պետք է անցնի ակտիվ պաշտպանության ռազմավարության՝ ապահովելով ինչպես մասնավոր հատվածի, այնպես էլ համայնքային ենթակառուցվածքների անվտանգությունը։ Թափանցիկությունը և պետական պատասխանատվությունը թվային դարաշրջանում դառնում են ազգային անվտանգության անբաժանելի մասը։
Կիբեռպաշտպանությունը պետք է դիտարկել ոչ միայն որպես տեխնիկական խնդիր, այլև որպես ժողովրդավարական ինստիտուտների ամրապնդման միջոց։ Քաղաքացիների թվային իրավունքների պաշտպանությունը և ենթակառուցվածքների կայունությունը պետության առաջնահերթ պարտավորությունն են։ Ժամանակն է ներդնելու անվտանգության այնպիսի մեխանիզմներ, որոնք թույլ կտան դիմակայել հիբրիդային սպառնալիքներին՝ առանց խոչընդոտելու տեխնոլոգիական ազատությունը և նորարարությունները։