Վրաստանի քաղաքական դաշտում լարվածությունը շարունակում է աճել՝ կապված 2024 թվականի հոկտեմբերի 26-ի խորհրդարանական ընտրությունների արդյունքների հետ: Ընդդիմադիր երեք դաշինքներ՝ «Կոալիցիա հանուն փոփոխությունների» (2,03%, 19 մանդատ), «Միասնություն-ազգային շարժում» (1,17%, 16 մանդատ) և «Ուժեղ Վրաստան» (8,81%, 14 մանդատ), մերժում են ընդունել իրենց մանդատները և հայտարարում են բոյկոտի մասին:
Վրաստանի կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովը (ԿԸՀ) չեղարկել է այս դաշինքների կուսակցական ցուցակները, ինչը նշանակում է, որ 49 պատգամավոր, որոնք չեն ընդունում ընտրությունների արդյունքները, անձամբ պետք է դիմում ներկայացնեն խորհրդարանում նստաշրջաններին մասնակցելու համար: ԿԸՀ-ն պնդում է, որ ընտրություններն անցել են Սահմանադրության շրջանակում և օրինական են: Սակայն ընդդիմությունը անհամաձայն է և պատրաստ չէ մանդատներով մասնակցել այս խորհրդարանի աշխատանքներին:
Ընդդիմադիր ուժերը պնդում են, որ ընտրությունների արդյունքները չեն արտահայտում ժողովրդի կամքը։ Նոյեմբերի 25-ին խորհրդարանը սկսել է իր աշխատանքը միայն իշխող «Վրացական երազանքի» 88 պատգամավորներով՝ ձևավորելով խորհրդարանի միակուսակցական կազմ, ինչը աննախադեպ է Վրաստանի համար: Ընդդիմության բոյկոտը լուրջ հարցեր է առաջացնում քաղաքական հավասարակշռության և երկրի ժողովրդավարական զարգացման վերաբերյալ։ Այս իրավիճակը, հնարավոր է, խորացնի հասարակական դժգոհությունը և մեծացնի քաղաքական ճգնաժամի խորությունը։
Վրաստանի նախկին վարչապետ և «Գախարիան՝ Վրաստանի համար» կուսակցության հիմնադիր Գիորգի Գախարիան հայտարարել է, որ իր կուսակցությունը չի շտապում հրաժարվել իրենց 12 մանդատներից։ Նրա խոսքով, խորհրդարանը «լեգիտիմ չէ», և իրենք կգործեն իրենց իսկ որոշած ժամանակին ու ձևաչափով։ Նա ընդգծել է, որ իրենց որոշումները չեն կախված ո՛չ մյուս ընդդիմադիր կուսակցություններից, ո՛չ իշխող «Վրացական երազանքից»։
Ընդդիմադիր ուժերի մանդատների չընդունումը և բոյկոտը կարող են բերել քաղաքական լուրջ ճգնաժամի։ Եթե ընդդիմությունը շարունակի իր պասիվ դիմադրությունը, Վրաստանի խորհրդարանը կդառնա ավելի փակ և միակուսակցական, ինչը կարող է վնասել երկրի միջազգային վարկանիշին և ժողովրդավարության հիմքերին։ Այս իրավիճակը պահանջում է երկխոսություն և քաղաքական համերաշխություն՝ վերստեղծելու հասարակության վստահությունը ընտրական գործընթացների և կառավարման հանդեպ, իսկ մյուս ճանապարհը՝ նոր ընտրություններն են։