Համաշխարհային ծովային առևտրային ուղիները ենթարկվում են արմատական փոփոխությունների։ Թուրքիան ակտիվացնում է 20 միլիարդ ֆունտ ստերլինգ արժողությամբ «Ստամբուլ» ջրանցքի կառուցումը, որը նպատակ ունի դառնալ Սուեզի ջրանցքի մոդելով աշխատող վճարովի ուղի։ Այս նախագիծը Թուրքիային թույլ կտա օրինականորեն գանձել տարանցիկ վճարներ, ինչը հնարավոր չէ բնական նեղուցների դեպքում, որոնք կարգավորվում են միջազգային ծովային իրավունքի նորմերով։
Այս քայլը պայմանավորված է Հորմուզի նեղուցում առկա լարվածությամբ և Սուեզի ջրանցքի հաջողած տնտեսական մոդելով, որն օրական հարյուրավոր նավերի տարանցումից միլիարդավոր դոլարների եկամուտ է բերում Եգիպտոսին։ Միջազգային ծովային կազմակերպությունը զգուշացնում է, որ բնական նեղուցներում վճարների սահմանումը կարող է վտանգավոր նախադեպ դառնալ, սակայն պետությունները շարունակում են այլընտրանքային ուղիներ փնտրել՝ իրենց լոգիստիկ շղթաները աշխարհաքաղաքական ցնցումներից պաշտպանելու համար։
Միաժամանակ, կլիմայական փոփոխությունները, մասնավորապես՝ «Էլ Նինյո» երևույթը, սպառնում են գործող ջրանցքների, ինչպիսին Պանամայի ջրանցքն է, անխափան աշխատանքին։ Այս իրավիճակը ստիպում է երկրներին ոչ միայն հույսը դնել բնական ռեսուրսների վրա, այլև սեփական, վերահսկվող ենթակառուցվածքներ ստեղծել՝ ապահովելով տնտեսական ինքնիշխանությունն ու եկամուտների նոր աղբյուրներ։