Այն, որ Նիկոլը չունի հանրային աջակցություն, դրա ամենահստակ ապացույցը՝ Մարզահամերգային համալիրը պետական ապարատի աշխատողներով լցնելն է։ Կամ մի այլ օրինակ բերեմ՝ միևնույն անձնակազմի պարբերական մասնակցությունը նրա «պատարագներին» և այլն։
Բայց սա չի նշանակում, որ Ռոբը, Սերժը, Լևոնը և նրանց պրոքսիներն ի վիճակի են ավելին հավաքել։ Այսօր Հայաստանում ոչ ոք իրական հանրային աջակցություն չունի։ Այն, ինչ վարչախմբի ներկայացուցիչները կոչում են «հանրություն», իրականում «տասովշիկներ», հարկադրված պետական աշխատողներ, փողով խոսող պրոպագանդիստ «գլուխներ» են, ինչպես նաև՝ ՀԿ-սեկտորի այն հատվածն է, որը ֆինանսավորվում է հենց իրենց կողմից։
Միասին վերցրած՝ այս բոլորը մարգինալ փոքր խմբակ է իրենից ներկայացնում, որն իրեն պահում է ագրեսիվ վարքով։ Հայաստանի իրական հանրությունը ենթարկվում է մեր երկրում իշխող ագրեսիվ ու փոքր այդ խմբակին, քանի որ նա բռնել է հանրության վախը․ վախը Ալիևից, Պուտինից, Սորոսից և այլն։ Վախեցնում են նրանով, որ եթե իրենք հեռացվեն իշխանությունից՝ կլինի պատերազմ։
Հարց է առաջանում․ ինչ անել։