«Ռոլֆ Հարիս. Փրայմթայմ գիշատիչ» (Rolf Harris: Primetime Predator) վավերագրական ֆիլմի թողարկումը վերստին ուշադրության կենտրոնում է պահում ավստրալացի հայտնի հեռուստահաղորդավար և նկարիչ Ռոլֆ Հարիսի կրկնակի կյանքի մութ իրողությունները։ 2014 թվականին Հարիսը դատապարտվել էր 12 դրվագով անչափահասների նկատմամբ սեռական ոտնձգությունների համար, ինչը ցնցող հակադրություն ստեղծեց նրա՝ «երեխաների պաշտպանի» հանրային կերպարի հետ։
Ինչպես նշում են հետաքննող լրագրողները, այդ թվում՝ Մեյրիոն Ջոնսը, Հարիսի կարգավիճակը՝ որպես բրիտանական հասարակության վերնախավի սիրելիի, նրան ապահովել էր անձեռնմխելիության յուրօրինակ վահանով։ 1985 թվականին, երբ նա մասնակցում էր «Երեխաները կարող են ասել ոչ» (Kids Can Say No!) անվտանգության արշավին, նա արդեն իսկ սեռական ոտնձգությունների էր ենթարկում իր դստեր մտերիմ ընկերուհուն։ Այս հանգամանքը ցույց է տալիս, թե ինչպես են ինստիտուցիոնալ կապերը թույլ տվել նրան խուսափել պատասխանատվությունից տասնամյակներ շարունակ։
Համակարգային ձախողումներ և հետևանքներ
Հարիսի գործը, որը բացահայտվեց «Operation Yewtree»-ի շրջանակներում, դարձել է պատմական սեռական ոտնձգությունների գործերի նկատմամբ հասարակական վերաբերմունքի փոփոխության խորհրդանիշ։ Տուժողները, այդ թվում՝ Տոնյա Լին, բազմիցս շեշտել են, որ իրենց հանդիպած հիմնական խոչընդոտը ոչ թե ապացույցների պակասն էր, այլ հանրային անվստահությունը հայտնի անձանց նկատմամբ մեղադրանքների հանդեպ։
Չնայած 2023 թվականին Հարիսի մահվանը, նրա ժառանգության վերագնահատումը շարունակվում է։ Վավերագրական ֆիլմը կոչ է անում ոչ միայն հիշել զոհերին, այլև բարեփոխել այն համակարգերը, որոնք թույլ են տալիս հզոր անհատներին օգտագործել իրենց հեղինակությունը՝ որպես ծածկոց հանցավոր գործունեության համար։