Պատերազմը պաշտոնապես ավարտվել է, սակայն տեղեկատվական դաշտում և մեր սրտերում պատերազմը դեռևս շարունակվում է: Հաճախ է առաջանում հարցը, թե ինչու՞ այսպես եղավ: Անընդհատ մտածում ենք մեղավորների մասին կամ հուսալքված կարծում, որ ամեն ինչ այլևս ավարտված է:
Չնայած այն հանգամանքին, որ սահմանին այժմ հարաբերական անդորր է, միևնույնն է մեզ հանգիստ չի տալիս կորցրածի ցավը, սահմանազատման խնդիրը, թշնամու վարքագիծը մեր գերիների և պատմամշակութային կոթողների հանդեպ:
Թվում է՝ այս ցավը պիտի օգնի, որ մենք մտածենք կորցրածը ետ բերելու ու ոտքի կանգնելու մասին, սակայն ամեն վայրկյան մենք ավելի ենք ծռում մեր ողնաշարը, և մեր ժամանակը ու ռեսուրսները տրամադրում ենք միայն ողբին:
Միգուցե ամեն ինչ ավելի լավ ավարտ ունենար, ու մենք մեր ողնաշարը այսքան չծռեինք, եթե չունենայինք ներքին թշնամի, եթե չլինեին մարդիկ, ովքեր պետական շահից վեր չէին դասի իրենց անձնական շահը և խաղեր չէին խաղա մարդկանց հոգեվիճակի վրա:
Այժմ Շուշին ու Արցախի տարածքների մեծ մասը գտնվում են Ադրբեջանի վերահսկողության տակ և ավելի քան նորմալ է, որ Ալիևը և իր կինը կայցելեն Շուշի և մնացած տարածքներ: Հավատացեք, եթե մենք գրավեինք Բաքուն, ապա մենք էլ կայցելեինք այնտեղ, ուղղակի ի տարբերություն թշնամու, մենք ցինիկ վարքագիծ չէինք դրսևորի: Իսկ Ալիևը և Մեհրիբանը, այս քայլերով մտադրված են՝ ավելի հուսալքել մեզ ու դա իրենց մոտ ստացվում է, քանի որ մեր լրատվամիջոցները, թողնելով ավելի լուրջ խնդիրներ, լուսաբանում են Մեհրիբանի և Ալիևի այցը:
Ցավալի է այս փաստը, քանի որ մեծ լսարան ունեցող կայքերը ու դրանց խմբագիրները, ովքեր գիտեն՝ ինչ է տեղեկատվական պատերազմը և որն է դրա նպատակը, իրենց իմացության հետ մեկտեղ, օգտվում են վիճակից, և, իրենց քաղաքական դիրքորոշումների կամ անձնական շահերի համար խաղում են մարդկանց զգացմունքների հետ, կոտրում և հուսալքում են հասարակությանը:
Քանի որ մեր հասարակությունը բավարար մակարդակով մեդիագրագետ չէ, հորդորում եմ յուրաքանչյուր լուր կարդալուց մտածել՝ թե ինչու է այն գրվել և ինչ նպատակներ է հետապնդում, հատկապես, երբ խոսքը վերաբերվում է թշնամական լրատվությանը:
Մենք ամեն կերպ պետք է ապացուցենք թշնամուն, որ իրենց անմարդկային քայլերը նշանակություն չունեն մեզ համար, որ իրենք ընդհանրապես չեն էլ հաղթել, և որ կյանքը առջևում է. ժամանակը ցույց կտա, թե ով է հաղթում:
Իսկ հաղթելու համար պետք է ուղղենք մեր ողնաշարը, հարկ եղած դեպքում զսպենք այն լրատվամիջոցներին, ովքեր խուճապ են տարածում, չհետևենք նրանց, գնահատենք որակյալը և առողջ դատենք:
Լիլիթ Խլղաթյան