Մինչ Հոլիվուդը պատրաստվում է 2028 թվականին կայանալիք «Օսկար»-ի 100-ամյակին, կինոքննադատներն ավելի հաճախ են ընդգծում Քիլիան Մերֆիի դերակատարումը «Օփենհայմեր» (2023) ֆիլմում որպես բեկումնային պահ։ Ակադեմիան պատմականորեն նախապատվությունը տվել է ցուցադրական, ֆիզիկապես վերափոխվող դերերին, սակայն Մերֆիի կերտած տեսական ֆիզիկոս Ջ. Ռոբերտ Օփենհայմերի կերպարը նշանավորում է անցում դեպի խորքային, ներքին հոգեբանական դերասանական խաղ։
Մերֆիի խաղը տարբերվում է նրանով, որ նա հրաժարվում է ավելորդ թատերականությունից՝ կենտրոնանալով կերպարի մտքերի և բարոյական տանջանքների վրա։ Նրա հայացքը՝ լի մեղավորությամբ և ապագայի հանդեպ տագնապով, դարձել է ֆիլմի հիմնական շարժիչ ուժը։ Այս մոտեցումը հիմնովին փոխում է այն չափանիշները, որոնցով գնահատվում է «Լավագույն դերասան» անվանակարգը։
Այս դերակատարման նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն ցույց է տալիս՝ ժամանակակից կինոյում առավել տպավորիչ են դառնում ոչ թե արտաքին էֆեկտները, այլ մարդկային խղճի և պատասխանատվության հոգեբանական նրբերանգները։ Քիլիան Մերֆիի այս աշխատանքը կարող է դառնալ նոր չափանիշ ապագա սերունդների համար՝ ապացուցելով, որ լռությունն ու ներքին լարվածությունը կարող են ավելի ազդեցիկ լինել, քան ցանկացած բարձրագոչ խոսք կամ ֆիզիկական կերպարանափոխություն։