Ուսանողական վարկերի ոլորտում խարդախությունների աճը՝ մասնավորապես ԱՄՆ Դաշնային առևտրային հանձնաժողովի վերջին գործողությունները, վեր են հանում կրթական ֆինանսավորման համակարգային խնդիրները։ Երբ կրթությունը դառնում է ոչ թե հասարակական բարիք, այլ ֆինանսական ռիսկային գործիք, ուսանողները հայտնվում են պարտքային թակարդում, որտեղից դուրս գալու ուղիները հաճախ անորոշ են։ Այս երևույթը լուրջ մարտահրավեր է սոցիալական շարժունակության համար, քանի որ այն սահմանափակում է երիտասարդների հնարավորությունները՝ տնտեսական ինքնուրույնություն ձեռք բերելու հարցում։
Հայաստանի և միջազգային փորձի համատեքստում հրատապ է դառնում կրթական վարկավորման այնպիսի մոդելների ներդրումը, որոնք հիմնված կլինեն թափանցիկության և վարկառուների պաշտպանության վրա։ Կրթության հասանելիությունը հիմնարար իրավունք է, և պետական քաղաքականությունը պետք է ուղղված լինի ոչ թե ուսանողներին պարտքային բեռի տակ թողնելուն, այլ նրանց համար հավասար հնարավորությունների ստեղծմանը։ Միայն համակարգային բարեփոխումների և խիստ վերահսկողության պարագայում հնարավոր կլինի խուսափել այնպիսի իրավիճակներից, որտեղ կրթությունը դառնում է ոչ թե զարգացման, այլ ֆինանսական ստրկության պատճառ։