Հարավկորեացի ռեժիսոր Նա Հոնգ-ջինի երկար սպասված «Հույս» (Hope) հրեշապատումը պաշտոնապես դուրս է եկել ԱՄՆ կինովարձույթ՝ Neon ընկերության կողմից ներկայացվելով շուրջ 1500 կինոթատրոններում։ Սա լրջագույն իրադարձություն է հարավկորեական ժանրային կինեմատոգրաֆի համար՝ հաշվի առնելով ֆիլմի հսկայական բյուջեն, երեք տարի տևած հետարտադրական (postproduction) փուլն ու մանրակրկիտ գաղտնի պահվող սյուժեն։
Ինչպես նշում է հեղինակավոր Fangoria պարբերականը իր գրախոսականում, «Հույսը» նոր էվոլյուցիոն փուլ է Նա Հոնգ-ջինի համար, ով նախկինում հայտնի էր իր լարված թրիլերներով, ինչպիսիք են «Հետապնդողը» (The Chaser, 2008), «Դեղին ծովը» (The Yellow Sea, 2010) և «Ոռնոցը» (The Wailing, 2016) սարսափ ֆիլմը։ Իր նախորդ աշխատանքից ուղիղ տասը տարի անց ռեժիսորը ներկայացնում է մի նախագիծ, որն իր մասշտաբներով և գաղափարով համեմատվում է Սթիվեն Սփիլբերգի, Քրիստոֆեր Նոլանի և Ջեյմս Քեմերոնի բլոկբաստերների հետ։
Սյուժեն և լարվածության զարգացումը Հոուփ Հարբորում
Ֆիլմի սցենարը չի շտապում միանգամից բացահայտել բոլոր խաղաթղթերը։ Գործողությունները ծավալվում են Հյուսիսային Կորեայի սահմանին մոտ գտնվող Հոուփ Հարբոր (Hope Harbor) փոքրիկ քաղաքում։ Սկզբնական շրջանում այն զարգանում է որպես գավառական ոստիկանների առօրյա կյանքի մասին պատմող դրամա։ Ոստիկանապետ Բում-սեոկը (ում մարմնավորում է Հվանգ Ջունգ-մինը) քաղաքի արվարձանում հայտնաբերում է սպանված մի կով՝ մարմնի վրա հսկայական ճանկերի հետքերով։ Սա լարվածություն է առաջացնում տեղի որսորդների, այդ թվում՝ նրա զարմիկ Սունգ-կիի (Զո Ին-սունգ) միջև։
Շուտով ոստիկանապետը բախվում է նոր ապացույցների, որոնք փաստում են, որ քաղաքում շրջում է վագրից շատ ավելի հզոր և վտանգավոր մի արարած։ Ոստիկանապետը հայտնաբերում է մարդկային մնացորդներ, ավերված շենքեր և հեռվում օդ թռչող մեքենաներ։ Բեմադրող նկարիչ Լի Հվոկյունգը հիանալի կերպով համադրել է իրական վայրերն ու դեկորացիաները՝ ստեղծելով քաղաքի ավերածությունների տպավորիչ պատկեր, ինչը թույլ է տալիս հանդիսատեսին զգալ վտանգի իրական մասշտաբը։
Մարտական տեսարաններն ու տեսողական էֆեկտները
Երբ հրեշը վերջապես հայտնվում է, ֆիլմը վերածվում է դինամիկ և անդադար հետապնդման։ Ըստ Fangoria-ի՝ հնարքների կոորդինատոր Յու Սանգ Սեոբը և օպերատոր Հոնգ Կյունգ-պյոն ստեղծել են կինոյի պատմության մեջ ամենատպավորիչ մարտական տեսարաններից մի քանիսը։ Օպերատորի շարժուն տեսախցիկը գտնում է ամենաազդեցիկ դիտակետերը՝ ստեղծելով շնչահեղձ անող դինամիկա։ Չնայած համակարգչային գրաֆիկան երբեմն ակնհայտորեն թվային է թվում, այն հաջողությամբ ինտեգրված է ֆիլմի ֆիզիկական էֆեկտների մեջ և չի փչացնում ընդհանուր տպավորությունը՝ դարձնելով այս ֆիլմը մեծ էկրանով դիտելու պարտադիր թեկնածու։
Սուր հումորն ու քաղաքական ենթատեքստը
Ֆիլմի երկրորդ կեսը, որը տեղի է ունենում անտառներում, հարուստ է սև և սուր հումորով։ Որսորդական խումբը, որի կազմում են պաշտոնաթող զինվորական Նակ-յոնը (Լի Սանգ-հի) և տարեց Միստր Հե-սուլը (Իմ Հյուն-սիկ), հայտնվում է զավեշտալի իրավիճակներում՝ ցույց տալով, թե որքան անպատրաստ են սովորական մարդիկ նման արհավիրքներին։ «Կաղամարի խաղից» հայտնի դերասանուհի Ջոնգ Հո-յոնը ևս փայլում է իր դերում՝ ակտիվություն հաղորդելով սյուժեին։
Բացի այդ, սահմանամերձ գոտու առկայությունը թույլ է տալիս ռեժիսորին երգիծանքի ենթարկել Հարավային Կորեայում զենքի տիրապետման խիստ օրենքները, երբ հերոսները հանկարծակի հայտնաբերում և օգտագործում են հսկայական քանակությամբ զինամթերք։ Ֆիլմում նաև նկարահանվել են հոլիվուդյան աստղեր Մայքլ Ֆասբենդերը, Ալիսիա Վիկանդերը, Թեյլոր Ռասելը և Քեմերոն Բրիթոնը, որոնց դերերը պահվում են գաղտնի։ Թեև ֆիլմի երկար տևողությունը (2 ժամ 40 րոպե) ունի որոշակի ձգձգված դրվագներ, «Հույսը» մնում է համարձակ և տպավորիչ կինոփորձ, որը հաջողությամբ ներկայացնում է կորեական ժանրային կինոյի ինքնատիպությունը համաշխարհային բեմում։