Տղամարդը անկանոն ընկած է Մեդելինի բնակելի տան նարնջագույն կղմինդրե տանիքին. նրա ջինսե տաբատի կոճակն արձակված է, փորը՝ բաց, իսկ կապույտ վերնաշապիկն ու մորուքը պատված են արյան հետքերով: Նրա շուրջը կանգնած և ծնկած են Կոլումբիայի ոստիկանության հատուկ ստորաբաժանման՝ «Որոնողական բլոկի» (Bloque de Búsqueda) ատամնամինչև զինված մարտիկները, որոնց դեմքերին հաղթական ժպիտ է: 1993 թվականի դեկտեմբերի 2-ի կեսօրին արված այս լուսանկարը ֆիքսել է Մեդելինի կարտելի հիմնադիր Պաբլո Էմիլիո Էսկոբար Գավիրիայի սպանության անմիջական հետևանքները: Այս կադրը ոչ միայն արձանագրում է մահը, այլև փոխանցում է պետական ուժերի հաղթանակի այն թատերական պահը, երբ տապալվեց ավելի քան մեկ տասնամյակ ամբողջ երկիրը ահաբեկության մեջ պահած նարկոբարոնը:
Ինչ է պատկերված լուսանկարում
Կադրում տանիքի փոխհրաձգության քաոսը վերածվում է հաղթանակի հստակ բեմադրված տեսարանի: Պաբլո Էսկոբարի մարմինը գրավում է լուսանկարի ստորին հատվածը՝ անկյունագծով ընկած բնակելի տան թեք տանիքին: Նրա բոբիկ աջ ոտքն անկենդան կախված է, իսկ մերկացած փորը ընդգծում է մի մարդու խոցելիությունը, որն անցյալում ղեկավարում էր միլիարդավոր դոլարներ և վարձու սպանողների բանակ: Դիակի շուրջը համազգեստով և քաղաքացիական հագուստով կոլումբիացի ոստիկաններն են: Սպաներից մեկը ծնկած է Էսկոբարի գլխավերևում՝ վերնաշապիկի օձիքից բռնած, որպեսզի դեմքը պարզ երևա, իսկ մյուսները ժպտում են տեսախցիկին՝ ինքնաձիգները ձեռքներին: Ֆոնին երևում են Մեդելինի սովորական թաղամասի աղյուսե պատերն ու էլեկտրական լարերը:
Պահը լուսանկարի ետևում
Լուսանկարն արվել է Լոս Օլիվոս թաղամասի 45-րդ փողոցի թիվ 79-28 տան տանիքում հնչած վերջին կրակոցներից րոպեներ անց: Էսկոբարը, ում նախորդ օրը լրացել էր 44 ամյակը, թաքնվում էր երկհարկանի տանը իր միակ թիկնապահ Ալվարո դե Խեսուս Ագուդելոյի («Էլ Լիմոն») հետ: Ամերիկյան հետախուզության տրամադրած ռադիո-տրիանգուլյացիոն տեխնոլոգիայի միջոցով իշխանություններին հաջողվեց որսալ Էսկոբարի հեռախոսազանգը որդուն՝ Խուան Պաբլոյին: Երբ «Որոնողական բլոկի» մարտիկները ներխուժեցին շենք, Էսկոբարն ու Ագուդելոն փորձեցին փախչել պատուհանով դեպի տանիք: Ագուդելոն սպանվեց անմիջապես, իսկ Էսկոբարը, վազելով կղմինդրների վրայով, հայտնվեց տարբեր կողմերից արձակվող կրակի տակ: Նա ստացավ երեք հարված՝ իրանին, ոտքին և մահացու վիրավորում աջ ականջի շրջանում: Էսկոբարի տապալվելուց անմիջապես հետո ոստիկանները բարձրացան տանիք՝ հասցնելով լուսանկարվել պատմական «տրոֆեյի» հետ նախքան դիակի տեղափոխումը:
Լուսանկարիչը և ծագումը
Լուսանկարն արվել է իրավապահ մարմինների աշխատակիցների և փոխհրաձգությունից րոպեներ անց տանիք բարձրացած լրագրողների կողմից: Ոստիկաններն իրենք էին Polaroid և 35 մմ տեսախցիկներով լուսանկարում դիակը՝ վերադասին և կասկածամիտ հանրությանը Էսկոբարի ոչնչացումն ապացուցելու համար: Մեկ ժամվա ընթացքում միջազգային լրատվական գործակալությունների լուսանկարիչները (Reuters, AFP) տարածեցին այս կադրերը ամբողջ աշխարհում: Լուսանկարը հայտնվեց աշխարհի խոշորագույն պարբերականների, այդ թվում՝ *The New York Times*-ի և կոլումբիական *El Tiempo*-ի առաջին էջերում՝ դառնալով Մեդելինի կարտելի կործանման գլխավոր վիզուալ ապացույցը:
Պատմական կոնտեքստը
Լուսանկարում պատկերված ոստիկանների ժպիտների խորությունը հասկանալու համար անհրաժեշտ է հիշել նախորդող ողջ ողբերգությունը: 1980-ականներին և 1990-ականների սկզբին Էսկոբարն աննախադեպ պատերազմ էր հայտարարել Կոլումբիայի պետությանը՝ ԱՄՆ-ին հանձնման (էքստրադիցիայի) մասին օրենքը չեղարկելու համար: Նրա «արծաթ թե կապար» (plata o plomo) սկզբունքը սպանեց կամ ահաբեկեց հարյուրավոր դատավորների, նախարարների և լրագրողների: Էսկոբարի պատվերով էր պայթեցվել Avianca ավիաընկերության ինքնաթիռը (107 զոհ) և DAS անվտանգության ծառայության շենքը: 1992-ին իր իսկ կառուցած «Լա Կատեդրալ» շքեղ բանտից փախչելուց հետո նրա որոնումներին միացան ոչ միայն Կոլումբիայի ոստիկանությունը, այլև ԱՄՆ DEA-ն, CIA-ն և «Los Pepes» վրեժխնդիրների խմբավորումը: Տանիքի լուսանկարը պետության հաղթանակի հանրային հայտարարությունն էր:
Ինչու է այն կարևոր մինչ օրս
Ավելի քան երեք տասնամյակ անց այս լուսանկարը մնում է ժամանակակից պատմության ամենահայտնի փաստագրական կադրերից մեկը: Այն արտացոլում է պետական հաղթանակի բարդ բնույթը. մինչ իրավապահները տոնում էին ահաբեկչի ոչնչացումը, դատաբժիշկներն ու Էսկոբարի ընտանիքը պնդում էին, որ նա ինքնասպանություն է գործել ականջին կրակելով՝ ձերբակալությունից խուսափելու համար: Վիզուալ առումով, տանիքին ընկած դիակի և ուրախացող ոստիկանների հակադրությունը հավերժացրեց այն պահը, երբ նարկո-ահաբեկչության դարաշրջանը վերածվեց պատմության: