Երևանում միջազգային առաջնորդների ներկայությունը ցայտուն կերպով ընդգծել է քաղաքական օրակարգերի միջև առկա անդունդը։ Մինչ եվրոպացի լիդերները մասնակցում են քաղաքական համայնքի գագաթնաժողովին, արցախցիների և քաղաքացիական ակտիվիստների բողոքի ձայնը հիշեցնում է Բաքվի բանտերում պահվող հայ ռազմագերիների մասին, որոնց ճակատագիրը մնում է հայկական հասարակության հիմնական ցավերից մեկը։
Միաժամանակ, Երևանի կառավարումը հայտնվել է խորը ճգնաժամի մեջ։ Էդմոն Մարուքյանի գնահատմամբ՝ մայրաքաղաքում կառավարում գոյություն չունի, իսկ տրանսպորտային համակարգի փլուզումը, կոմունալ ենթակառուցվածքների գերծանրաբեռնվածությունը և օդի աղտոտվածությունը վկայում են ինստիտուցիոնալ անգործության մասին։ Քաղաքային իշխանությունները ձախողել են համաչափ զարգացումը՝ առաջնահերթությունը տալով անհասցե շինարարական թույլտվություններին՝ ի հաշիվ հանրային բարեկեցության։
Այս իրավիճակը պահանջում է հրատապ լուծումներ, քանի որ քաղաքացիների դժգոհությունը պայմանավորված է ոչ միայն սոցիալական խնդիրներով, այլև իշխանությունների կողմից պատասխանատվությունից խուսափելու երևույթով։ Խորհրդարանում ընդդիմության վերադարձը ցույց է տալիս, որ քաղաքական պայքարը տեղափոխվում է ինստիտուցիոնալ դաշտ, սակայն առանց հիմնարար իրավունքների պաշտպանության և արդյունավետ կառավարման, քաղաքական լարվածությունը շարունակելու է մնալ Հայաստանի օրակարգի կենտրոնում։