Կյանք՝ ընդհատված ողբերգությամբ
1994 թվականի հուլիսի 2-ին աշխարհը ցնցվեց Կոլումբիայի ազգային հավաքականի պաշտպան Անդրես Էսկոբարի սպանության լուրից։ 32 տարի անց այս դեպքը մնում է սպորտային պատմության ամենացավալի էջերից մեկը։ The Athletic-ին տված բացառիկ հարցազրույցում ֆուտբոլիստի ավագ եղբայրը՝ Սանտյագո Էսկոբարը, խախտել է լռությունը՝ հիշելով Անդրեսին ոչ թե որպես մահվան դեպքի զոհ, այլ որպես բարձր պրոֆեսիոնալիզմի տեր անձնավորության։
Մահվան պահին Անդրես Էսկոբարը ընդամենը 27 տարեկան էր։ Նա համարվում էր աշխարհի լավագույն պաշտպաններից մեկը և պատրաստվում էր տեղափոխվել իտալական «Միլան»՝ փոխարինելու լեգենդար Ֆրանկո Բարեզիին։ Սակայն 1994թ. ԱՄՆ-ում կայացած Աշխարհի առաջնությունը դարձավ ճակատագրական։ ԱՄՆ-ի դեմ խաղում ինքնագոլից հետո, երբ Կոլումբիան դուրս մնաց պայքարից, Անդրեսը հայտնվեց հոգեբանական ծանր ճնշման տակ՝ հաշվի առնելով նաև այդ ժամանակ Կոլումբիայում տիրող քրեական իրավիճակը։
Ողբերգական գիշերը
Սանտյագո Էսկոբարը հիշում է, որ գտնվում էր Լաս Վեգասում, երբ գիշերը ժամը 2-ին ստացավ ահազանգը։ Չնայած ընտանիքի հորդորներին՝ չվերադառնալ Մեդելյին, Անդրեսը վերադարձավ՝ հավատալով, որ պետք է արժանապատվորեն ընդունել իրականությունը։ Հուլիսի 2-ի գիշերը Մեդելյինի գիշերային ակումբներից մեկի մոտ նրան ծաղրել են Աշխարհի առաջնությունում գրանցած անհաջողության համար, ինչից հետո նրան վեց անգամ կրակել են։ Հանցագործը՝ Ումբերտո Մունյոս Կաստրոն, դատապարտվել էր 43 տարվա ազատազրկման, սակայն ազատ է արձակվել 11 տարի անց։
Ժառանգությունը՝ որպես հիշողություն
Էսկոբարների ընտանիքի համար Անդրեսի ժառանգությունը նրա անցած ուղին է։ Մեդելյինի Բելեն թաղամասում գործող «Անդրես Էսկոբարի անվան սպորտային կենտրոնը» երեխաների համար դարձել է հույսի աղբյուր։ Սանտյագոն ընդգծում է, որ Անդրեսը մնում է կենդանի իրենց սրտերում։ Նրա խոսքով՝ Անդրեսի ամենամեծ ժառանգությունը ոչ թե ֆուտբոլային ձեռքբերումներն են, այլ այն բարոյական սկզբունքները, որոնցով նա ապրել է։