ՀՀ հանրային ծառայությունները կարգավորող հանձնաժողովի որոշումը՝ 2025 թվականին խմելու ջրի սակագները անփոփոխ թողնելու վերաբերյալ, ունի մի շարք ազդեցություններ՝ սպառողների, ծառայությունների կառավարման և հանրային քաղաքականության տեսանկյունից։
Լրացուցիչ 438,387 խմ ծավալի հաշվարկը հանգեցրել է սակագնի չնչին նվազեցման (մոտ 0.4 դրամ/խմ): Չնայած այս փոփոխությունը որոշակի արդյունավետություն է ցուցադրում ռեսուրսների կառավարման մեջ, կարևոր է հասկանալ՝ արդյոք այս մոտեցումը երկարաժամկետ կայունություն ունի՝ հաշվի առնելով գնաճն ու գործառնական ծախսերը։
Սոցիալապես անապահով խմբերի համար նախատեսված նվազեցված սակագինը (180 դրամ) շարունակում է թիրախավորել ցածր եկամուտ ունեցող տնային տնտեսություններին։ Սակայն ընդհանուր սակագնի (200.42 դրամ) և սոցիալապես աջակցվող սակագնի տարբերությունը հարցեր է առաջացնում՝ կապված այդ համակարգի ֆինանսական կայունության և պետական սուբսիդիաների կախվածության հետ։
Մանրածախ ջրամատակարարման ծավալների փոփոխությունների և սակագների միջև կապը ցույց է տալիս ռեսուրսների օպտիմալացման միտումը։ Սակայն անհրաժեշտ է վերլուծել՝ արդյոք այս նվազեցումները արդյունք են երկարաժամկետ շրջակա միջավայրի ռազմավարությունների, թե կարճաժամկետ փոփոխությունների՝ կարգավորիչ պահանջները բավարարելու համար։
Կառավարության կողմից նախկինում տրամադրված սուբսիդիաները (6 դրամ/խմ) թեթևացրել են սպառողների բեռը։ Սակայն նման կախվածությունը պետական աջակցությունից կարող է դառնալ ոչ կայուն լուծում։ Գների էական աճի բացակայությունը կարող է քաղաքական խուսանավման արդյունք լինել՝ հանրային դժգոհությունը կանխելու համար, բայց ենթակառուցվածքային ներդրումների երկարաժամկետ ազդեցությունը դեռևս հարցի տակ է։