Արգելքի դարաշրջանի անանուխային դասականի ծագումը
«Գրասհոփեր» (Մարախ) կարկանդակը 20-րդ դարի կեսերի ամենատարբերվող և տեսողականորեն տպավորիչ աղանդերներից է, որն առանձնանում է իր բաց կանաչ երանգով, հարուստ անանուխի համով և շոկոլադե թխվածքաբլիթների կեղևով: Այնուամենայնիվ, դրա ակունքները ոչ թե ամերիկյան արվարձանների տնային խոհանոցներում են, այլ Նոր Օռլեանի նախաարգելքային բարային միջավայրում: Ինչպես նշվում է The Spectator պարբերականի պատմական վերլուծության մեջ, այս աղանդերը նույնանուն «Մարախ» կոկտեյլի ուղղակի փոխակերպումն է, որը բաղկացած է հավասար չափաբաժիններով կանաչ անանուխի լիկյորից (crème de menthe), սպիտակ կակաոյի լիկյորից (crème de cacao blanc) և թանձր սերուցքից:
Կոկտեյլի ստեղծումը վերագրվում է Նոր Օռլեանի Ֆրանսիական թաղամասում գտնվող հանրահայտ «Թյուժագս» (Tujague’s) ռեստորանի սեփականատեր Ֆիլիպ Գուշեին (Philip Guchet): Ըստ տեղեկությունների՝ Գուշեն այս խմիչքը ստեղծել է 1918 թվականին Նյու Յորքում կայացած հեղինակավոր կոկտեյլների մրցույթի համար, որտեղ այն զբաղեցրել է երկրորդ տեղը: Չնայած 20-րդ դարի սկզբի ծագմանը, կոկտեյլը համազգային ճանաչում ձեռք բերեց Չոր օրենքի չեղարկումից հետո, իսկ ավելի ուշ՝ տնային սառնարանների և արագ պատրաստվող բաղադրիչների տարածմանը զուգընթաց, կոկտեյլի բաժակից տեղափոխվեց աղանդերի ափսե:
1950-ականների «Շիֆոնային» տենդը և մարշմելոուի գաղտնիքը
1950-ական թվականներին Միացյալ Նահանգներում սկսվեց առանց թխելու պատրաստվող «շիֆոնային» կարկանդակների մեծ հայտնիությունը: Այս աղանդերները գնահատվում էին իրենց թեթև, օդային կառուցվածքի համար: Այն ժամանակ, երբ ավանդական շիֆոնային կարկանդակները պահանջում էին հարած ձվի սպիտակուցի (բեզե) և ժելատինի բարդ համադրություն՝ կառուցվածքային կայունություն ապահովելու համար, տնային տնտեսուհիները գտան հանճարեղ մի կարճ ճանապարհ՝ հալեցված մարշմելոուն:
Մարշմելոուն, որն ըստ էության շաքարի, ջրի և ժելատինի պատրաստի խառնուրդ է, ծառայում էր որպես կատարյալ էմուլգատոր: Ցածր կրակի վրա կաթի մեջ հալեցնելուց և հարած սերուցքի ու լիկյորների հետ խառնելուց հետո այն ստեղծում էր փափուկ, փարթամ զանգված, որը սառնարանում մեկ գիշեր մնալուց հետո հեշտությամբ կտրատվում էր: Այս խոհարարական հնարքը թույլ տվեց խուսափել ժելատինի կամ հում ձվի սպիտակուցների հետ կապված տեխնիկական դժվարություններից՝ ապահովելով կայուն արդյունք նվազագույն ջանքերով:
Բաղադրիչների որակը և ժամանակակից մոտեցումները
«Գրասհոփեր» կարկանդակի հաջողությունը մեծապես կախված է բաղադրիչների որակից: Ավանդաբար կեղևը պատրաստվում է մանրացված «Օրեո» (Oreo) թխվածքաբլիթներից և հալեցված կարագից, ինչն ապահովում է դառը կակաոյի կատարյալ հակադրությունը քաղցր, անանուխային միջուկին: Սակայն բաղադրատոմսի միջազգային տարածման ընթացքում բաղադրիչների բացակայությունը հաճախ հանգեցնում էր որակի անկման: Օրինակ՝ 20-րդ դարի վերջին Մեծ Բրիտանիայում, որտեղ «Օրեո» թխվածքաբլիթները դեռ լայնորեն տարածված չէին, թխողները օգտագործում էին տեղական «Բուրբոն» թխվածքաբլիթները, որոնք չունեին անհրաժեշտ կակաոյի խտությունը:
Բացի այդ, իրական լիկյորները արհեստական անանուխի էքստրակտով և սննդային ներկերով փոխարինելը հաճախ հանգեցնում էր քիմիական, ատամի մածուկ հիշեցնող տհաճ համի: Խոհարարական փորձագետները շեշտում են, որ իրական կանաչ անանուխի և սպիտակ կակաոյի լիկյորների օգտագործումը պարտադիր է: Ալկոհոլը և բնական յուղերը մարշմելոուի և սերուցքի հետ միախառնվելիս մեղմանում են՝ հաղորդելով նուրբ և հավասարակշռված համ: