Երեխաների զարգացման և ընտանեկան կայունության խնդիրները
Իռլանդիայում բնակարանային ճգնաժամը լուրջ և հնարավոր է՝ երկարաժամկետ հետևանքներ է թողնում միայնակ ծնողների ընտանիքների վրա։ Այս մասին նշված է One Family կազմակերպության այսօր հրապարակված 2025 թվականի տարեկան զեկույցում։ Ըստ զեկույցի՝ բնակարանի բացակայությունը ոչ միայն ֆինանսական բեռ է, այլև հիմնարար խոչընդոտ երեխաների զարգացման և ընտանեկան անվտանգության համար։
Կազմակերպության տվյալներով՝ ժամանակավոր կացարաններում ապրող նորածինների և փոքր երեխաների մոտ նկատվում են շարժողական հմտությունների զարգացման ուշացումներ։ Ավելին, ճգնաժամը ստիպում է բազմաթիվ բաժանված ծնողների շարունակել միասին ապրել գերբնակեցված կամ անհարմար պայմաններում, ինչը, ըստ զեկույցի, բացասաբար է անդրադառնում նման միջավայրում հայտնված երեխաների հոգեկան առողջության վրա։
Համակարգային խոչընդոտներ և անվտանգության ռիսկեր
One Family-ի գործադիր տնօրեն Կարեն Քիրնանը իրավիճակը որակել է որպես պետության ձախողում՝ խոցելի ընտանիքներին պաշտպանելու հարցում։ «Առանց անվտանգ և հուսալի տան, ընտանիքների համար անչափ դժվար է ապահովել երեխաների դաստիարակությունը, աշխատանքի անցնելը կամ կրթությունը շարունակելը», – նշել է Քիրնանը։
Իր հերթին, Կանանց ազգային խորհրդից Կորին Հասոնը ընդգծել է բնակարանային ճգնաժամի և ընտանեկան բռնության կապը։ Նրա խոսքով՝ կանանց անօթևանության հիմնական պատճառներից մեկը հենց ընտանեկան բռնությունն է։ «Միայնակ ծնողների համար իրավիճակը ավելի բարդ է, և որոշ կանայք կարող են ընտրել մնալ բռնի կամ շահագործող միջավայրում, քանի որ կարծում են, որ դա իրենց երեխաների համար ավելի անվտանգ է», – ասել է Հասոնը՝ քննադատելով պետական արձագանքի անբավարարությունը։
Առաջարկություններ 2027 թվականի բյուջեի համար
One Family-ն կառավարությանը կոչ է անում 2027 թվականի բյուջեի քննարկումների ընթացքում առաջնահերթություն տալ հետևյալ քայլերին՝ ստեղծել նոր «լրացուցիչ կարիքների վճար», բարձրացնել միայնակ ծնողների նպաստների շեմը և վարձակալության սուբսիդավորման ծրագրերը համապատասխանեցնել շուկայական գներին։ Կազմակերպությունը նաև շեշտում է, որ անհրաժեշտ է երկարաժամկետ ներդրումներ կատարել զբաղվածության ծրագրերում, որոնք կօգնեն ծնողներին սոցիալական աջակցությունից անցնել կայուն աշխատանքային գործունեության։