2026 թվականի հունիսին Netflix-ի կողմից «Ռեյչել Նիքելի սպանությունը» և «Վկան» նախագծերի թողարկումը կրկին ուշադրության կենտրոնում է պահում 1992 թվականի հայտնի ոճրագործությունը: Այս անգամ հանրային քննարկումները կենտրոնացած են ոչ թե բուն սպանության, այլ Լոնդոնի մետրոպոլիտեն ոստիկանության համակարգային ձախողումների և զոհի որդու՝ Ալեքս Հենսքոմբի ապրումների վրա: Ալեքսը, ով երկու տարեկան հասակում ականատես է եղել մոր սպանությանը, այսօր դարձել է հանցագործության վերապրածների իրավունքների և հոգեբանական վերականգնման խորհրդանիշ:
Գործի քննության ընթացքում ոստիկանության կիրառած «մեղրային թակարդի» (honeytrap) էթիկապես վիճահարույց մեթոդները և անմեղ մարդուն՝ Քոլին Սթագին թիրախավորելը թույլ տվեցին իրական մարդասպանին՝ Ռոբերտ Նապերին, մնալ ազատության մեջ և նոր սպանություններ իրականացնել: Այս ձախողումը համարվում է բրիտանական իրավապահ համակարգի ամենամեծ ձախողումներից մեկը, որը հանգեցրեց կանխարգելելի ողբերգությունների: Նոր մեդիա ծածկույթը հարցականի տակ է դնում նաև «true-crime» ժանրի էթիկան՝ արդյոք իրական ցավի էկրանավորումը ծառայում է արդարությանը, թե՞ պարզապես շահարկում է մարդկային ողբերգությունը: