Միջնադարում ջուր խմելը կարող էր մահացու լինել։ Քաղաքների աճին զուգընթաց՝ սանիտարական պայմանները հաճախ անբավարար էին, ինչը հանգեցնում էր ջրի աղտոտմանը կոյուղաջրերով և տարբեր վարակներով։ Այս պայմաններում գարեջուրը դարձավ ոչ թե պարզապես զվարճանք, այլ գոյատեւման կարևոր միջոց։
Անվտանգության գիտությունը
Գարեջրի անվտանգությունը պայմանավորված էր երկու գործոնով՝ եռացման գործընթացով և ալկոհոլի առկայությամբ։ Եփման ընթացքում հեղուկը եռացվում էր, ինչը սպանում էր խոլերայի և դիզենտերիայի հարուցիչները։ Բացի այդ, խմորման գործընթացը և գայլուկի (հոփս) ավելացումը ծառայում էին որպես բնական հակամանրէային պաշտպանություն։
Ամենօրյա անհրաժեշտություն
Գարեջուրը խմում էին գրեթե բոլորը՝ ներառյալ երեխաները, քանի որ այն ապահովում էր անհրաժեշտ կալորիաներ և հիդրատացիա՝ առանց հում ջրի վտանգների։ Թեև ժամանակակից գիտությունը հիգիենայի մասին մեր պատկերացումները փոխել է, միջնադարյան «փոքր գարեջուրը»՝ ցածր ալկոհոլային պարունակությամբ այս ըմպելիքը, իրական փրկություն էր այն ժամանակաշրջանում, երբ մաքուր ջուրը հասանելի չէր բոլորին։