Լարս ֆոն Թրիերի 2000 թվականի «Մթության մեջ պարողը» մյուզիքլը շարունակում է մնալ կինեմատոգրաֆի ամենահակասական աշխատանքներից մեկը: Ֆիլմը պատմում է 1964 թվականի Ամերիկայում բնակվող չեխ ներգաղթյալ Սելմայի (Բյորկ) մասին, ով պայքարում է ժառանգական կուրության դեմ՝ փորձելով գումար հայթայթել որդու վիրահատության համար:
Ինչպես նշվում է վերլուծություններում, ֆիլմն օգտագործում է մյուզիքլի ժանրը ոչ թե որպես զվարճանքի միջոց, այլ որպես հերոսուհու երևակայության արտացոլում, որն օգնում է նրան դիմանալ իրականության դաժանությանը: Ֆոն Թրիերի «ցնցվող տեսախցիկի» տեխնիկան ստեղծում է անմիջականության զգացում, որը հաճախ սահմանակցում է հոգեբանական ճնշման հետ: Ֆիլմի սոցիալական ենթատեքստը, որն ընդգծում է դատական համակարգի անտարբերությունն ու դասակարգային անհավասարությունը, այն դարձնում է ոչ միայն դրամա, այլև սուր քննադատություն կապիտալիստական հասարակության նկատմամբ:
Չնայած նկարահանման հրապարակում ռեժիսորի և գլխավոր դերակատարի միջև ունեցած հայտնի լարվածությանը, Բյորկի խաղը համարվում է կինեմատոգրաֆիական հանճարի դրսևորում: Ֆիլմի ավարտը, որը զուրկ է հոլիվուդյան բարեհաճությունից, հանդիսատեսին թողնում է ծանր, բայց խորը տպավորություն՝ հաստատելով ստեղծագործության՝ որպես «լավագույն ֆիլմ, որն ատում ես» համբավը:

