Քաղաքականության ձևակերպումները և բանաձևի հիմնական դրույթները
Անգլիայի և Ուելսի Կանաչների կուսակցության կողմից ընդունված փաստաթուղթը հիմնարար փոփոխություն է մտցնում կուսակցական հարթակում՝ պաշտոնապես հավասարեցնելով սիոնիզմը ռասիզմին։ Համաձայնեցված ձևակերպման համաձայն՝ շարժումը դիտարկվում է որպես գաղափարախոսություն, որն անխուսափելիորեն արտոնություններ է շնորհում մեկ էթնիկ խմբի՝ մյուսների ճնշման և տեղահանման հաշվին։ Բանաձևը, որը նախաձեռնվել էր «Կանաչներ հանուն Պաղեստինի» խմբի կողմից, պահանջում է, որ սիոնիզմն այսուհետ վերաբերմունքի արժանանա որպես ռասիզմի ցանկացած այլ դրսևորում։ Բացի այդ, այն կոչ է անում Իսրայելը փոխարինել մեկ պաղեստինյան պետությամբ՝ պատմական ամբողջ տարածքում հավասար իրավունքներով բոլորի համար, ինչպես նաև ներառում է պահանջներ լայնածավալ բոյկոտների և պատժամիջոցների կիրառման վերաբերյալ։
Քվեարկության գործընթացում պատվիրակները մերժել են մի շարք ուղղումներ, այդ թվում՝ այնպիսիք, որոնք նախատեսում էին պաշտպանել անդամներին հրեական համայնքային հաստատությունների հետ կապերի պատճառով կարգապահական հետապնդումներից։ Միևնույն ժամանակ, ընդունվել է մի ուղղում, որը հաստատում է պաղեստինցիների ինքնորոշման անբռնաբարելի իրավունքը։ Կուսակցության պաշտոնական հայտարարության մեջ նշվում է, որ կառույցը շարունակում է մնալ հակառասիստական և կտրուկ դատապարտում է օկուպացիան ու պատերազմական գործողությունները, սակայն այս որոշման շուրջ ներքին լարվածությունը շարունակում է աճել:
Ներկուսակցական պառակտում և ղեկավարության արձագանքը
Կուսակցության ներսում առաջացած հակասությունները հատկապես ակնհայտ դարձան ղեկավար անձանց և խորհրդարանականների տարբեր դիրքորոշումների ֆոնին։ Կուսակցության առաջնորդ Զակ Պոլանսկին, ով հրեա է, բաց էր թողել քվեարկությունը՝ ընտրարշավին մասնակցելու պատճառով, ինչը սուր քննադատության էր արժանացել։ Հարցազրույցներից մեկում նա արդարացրել է բանաձևի հիմնավորումները՝ նշելով Գազայում զոհվածների մեծ թիվը և շեշտելով, որ իրենք խոսում են պաղեստինցիների տեղահանման և զանգվածային զոհերի մասին, ինչը, ըստ նրա, հանդիսանում է ռասիզմ։
Մինչդեռ կուսակցության հինգ պատգամավորներից չորսը, այդ թվում՝ նախկին համանախագահներ Ադրիան Ռամսեյը և Կառլա Դենիերը, հրապարակայնորեն դատապարտել են ընդունված որոշումը։ Նրանք նախազգուշացրել են, որ նման ձևակերպումները խորացնում են պառակտումը և լուրջ վտանգ են ներկայացնում հրեական համայնքների համար՝ անտեսելով իսրայելցիների և պաղեստինցիների փոխադարձ իրավունքները։ Ի հակադրություն սրան, փոխնախագահ Մոթին Ալին բացահայտորեն պաշտպանել է որոշումը՝ պնդելով, որ այն ուղղված է կառուցվածքային խտրականության և էթնոազգայնականության դեմ՝ հավելելով, որ ինքը հավատում է մարդկանց գոյության իրավունքին անկախ ազգությունից։
Հասարակական և համայնքային արձագանքներ
Բրիտանիայի հրեական կազմակերպությունները և կրոնական շարժումները խիստ բացասական գնահատականներ են տվել կուսակցության քվեարկությանը։ Մասնավորապես, Առաջադիմական հուդայականության շարժումը հայտարարել է, որ բանաձևն իր բնույթով հակասեմական է և փաստացիորեն հրեաների ինքնորոշման իրավունքի մերժում է։ Կազմակերպության ներկայացուցիչները շեշտել են, որ քաղաքական ուժը չպետք է թելադրի փոքրամասնություններին, թե ինչ է նշանակում նրանց ազգային կամ կրոնական ինքնությունը։
Կուսակցության ներսում գործող «Հրեա կանաչներ» խումբը հայտարարել է, որ իր անդամների շրջանում չկա միասնական կարծիք, և շատերը խորը մտահոգություն են հայտնել հետագա անդամակցության հնարավորության վերաբերյալ։ Մինչ որոշ ակտիվիստներ, ինչպիսին է Հոլոքոստը վերապրած Սթիվեն Կապոսը, ողջունել են քայլը՝ պնդելով, որ սիոնիզմն սպառել է իրեն որպես գաղափարախոսություն, այլ վերլուծաբաններ զգուշացնում են, որ նման կտրուկ բանաձևերը կտրուկ կնեղացնեն կուսակցության հանրային աջակցության շրջանակը և կխորացնեն առանց այն էլ լարված հասարակական երկխոսությունը։