Ռուսական կայսերական բանահյուսության մեջ կան պատմություններ, որոնք դարձել են լեգենդար, թեև դրանց հավաստիությունը կասկածելի է։ Այդպիսին է Նիկոլայ I-ի և նրա «երաժշտական» պատիժների մասին պատմությունը։ Ըստ ավանդության՝ կայսրը, որը հայտնի էր իր խիստ զինվորական կարգապահությամբ, մանր խախտումներ կատարած սպաներին առաջարկում էր ընտրել՝ կամ գնալ գաուպտվախտ, կամ ներկա գտնվել Միխայիլ Գլինկայի օպերաների բեմադրություններին։
Թեև այս անեկդոտը սերնդեսերունդ փոխանցվել է՝ որպես ցարի՝ Գլինկայի նորարարական ստեղծագործությունների հանդեպ ունեցած թերահավատության ապացույց, արխիվային որևէ փաստաթուղթ չի հաստատում դրա իրական լինելը։ Այն ավելի շուտ երգիծական բնույթի պատմություն է, որը ծաղրում էր ինչպես ցարի երաժշտական ճաշակը, այնպես էլ Գլինկայի նոր ոճի հանդեպ պահպանողական վերնախավի դժգոհությունը։
Գլինկան, որին անվանում են ռուսական դասական երաժշտության հայր, իր կարիերայի ընթացքում հաճախ էր բախվում կայսերական արքունիքի սառը վերաբերմունքին։ Նրա «Կյանքը հանուն ցարի» և «Ռուսլան և Լյուդմիլա» գլուխգործոցները հեղափոխական էին, սակայն ժամանակի ստանդարտներից դուրս լինելու պատճառով դրանք հաճախ թիրախ էին դառնում զինվորականների ծաղրի համար։