Հանրային քննարկումների անհամաչափությունը
The Guardian-ի կողմից 2026 թվականի նոյեմբերի 14-ին հրապարակված զեկույցում փորձագետները մատնանշել են միայնության համաշխարհային ճգնաժամի լուսաբանման մեջ առկա լուրջ անհամաչափությունը։ Թեև Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը (ԱՀԿ) միայնությունը պաշտոնապես ճանաչել է որպես հանրային առողջության առաջնահերթ խնդիր, հանրային և մեդիա քննարկումները գրեթե ամբողջությամբ կենտրոնացած են «տղամարդկանց միայնության համաճարակի» վրա։ Հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ այս միակողմանի շեշտադրումը ստվերում է այն իրողությունը, որ կանայք և աղջիկները նույնքան, եթե ոչ ավելի հաճախ են բախվում քրոնիկ միայնության խնդրին։
Սիդնեյի համալսարանի գլխավոր գիտաշխատող, «Ending Loneliness Together» արշավի գործադիր տնօրեն և ԱՀԿ խորհրդական, դոկտոր Միշել Լիմի խոսքով՝ տղամարդկանց վրա կենտրոնանալը հաճախ բխում է միայնության բնույթի թյուրըմբռնումից։ Թեև տվյալները վկայում են, որ տղամարդիկ կարող են ունենալ սոցիալական մեկուսացման ավելի բարձր ցուցանիշներ (այսինքն՝ ավելի քիչ սոցիալական շփումներ), կանայք հաճախ իրենց միայնակ են զգում հենց հարաբերությունների մեջ կամ իրենց անհատական փորձառության պատճառով, նույնիսկ երբ շրջապատված են մարդկանցով։
Սոցիալ-տնտեսական և համակարգային պատճառները
Միայնության գենդերային բնույթը խորապես արմատավորված է համակարգային գործոններում։ Կանայք վիճակագրորեն ավելի հաճախ են ստանձնում խնամքի և տնային տնտեսության հիմնական բեռը, ինչը սահմանափակում է նրանց հնարավորությունները սոցիալական կապերի համար։ Մեծ Բրիտանիայի Էքսետերի համալսարանի սոցիալական և կազմակերպչական հոգեբանության պրոֆեսոր Մանուելա Բարետոն բացատրում է, որ այս ծանրաբեռնվածությունը ստեղծում է միայնության յուրահատուկ տեսակ։ Օրինակ՝ COVID-19 համավարակի ժամանակ կանանց շրջանում միայնության զգացումն ավելի կտրուկ է աճել, ինչը փորձագետները կապում են երեխաների դաստիարակության և տնային աշխատանքների ավելացած ծավալների հետ։
Բացի այդ, կյանքի անցումային փուլերը, ինչպիսիք են մայրությունը կամ առողջական խնդիրները, նպաստում են կանանց միայնությանը։ Այնպիսի հիվանդություններ, ինչպիսին է էնդոմետրիոզը, որոնք հաճախ պատշաճ կերպով չեն ըմբռնվում հասարակության կողմից, ստիպում են կանանց ցավն ու վիշտը հաղթահարել մեկուսացման մեջ։ Փորձագետները նշում են, որ հասարակական սպասելիքները, որոնք խնամքը դիտարկում են որպես կանացի ինքնության կենտրոնական մաս, մեծացնում են օտարման զգացումը, երբ կանայք բախվում են դժվարությունների։
Արդարության հարցը
Քաղաքականության մակարդակում գոյություն ունեցող մոտեցումները հաճախ ամրապնդում են այս կողմնակալությունը։ 2024 թվականին Մեծ Բրիտանիայի կառավարությունը պատվիրել է հատուկ հետազոտություն երիտասարդ տղամարդկանց միայնության վերաբերյալ, թեև նույն զեկույցները ցույց են տվել, որ կանայք ավելի հակված են քրոնիկ միայնություն զգալու։ Փորձագետները պնդում են, որ անհրաժեշտ է դուրս գալ այս խնդրի երկուական դիտարկումից և ուշադրություն դարձնել այն սոցիալ-տնտեսական անհավասարություններին, որոնք անհամաչափորեն ազդում են կանանց վրա։